Lezen

Mijn brief aan Vlaanderen

Lief, eigenwijs Vlaanderen, Waar zal ik beginnen? Hoe overwin ik mijn angst voor het kale, witte en lege blad? Genoeg stof om over te schrijven denk ik dan, al verkies ik een kaal, wit, leeg blad boven een blad dat langs beide kanten omhoog krult, omdat het het gewicht van de melige coronawoorden of het coronageklaag niet langer kan dragen. Alsof het blad zich niet langer recht en overeind kan houden en noodgedwongen een andere vorm moet aannemen om verder door het leven te gaan. Een voorbode? Wordt het niet eens tijd dat we écht met elkaar gaan praten? Verbinding maken, zo heet dat dan. Connecteren. Luisteren. Elkaar diep in de ogen kijken. Waar we elkaar vroeger tegenkwamen op straat en elkaar steevast aanspraken over hoe koud, warm of regenachtig het wel niet was en dat het in Vlaanderen wel altijd iets was qua weer, nemen we nu een grote bocht om elkaar niet te moeten aanspreken. Wanneer we beiden onze bocht te klein hebben ingeschat (lees: risicoalarm!) laten we maar al te graag het codewoord ‘corona’ vallen om het ijs te breken. Het codewoord ‘weer’ is immers niet langer in de mode. Maar wat weten we echt over elkaar? We hangen witte doeken buiten uit solidariteit voor alle zorgende mensen. We komen om 20 uur dagelijks op de stoep staan voor een hartverwarmend applaus en kijken naar het nieuws, want iedereen kijkt tegenwoordig. Tijdens het weekend lezen we massaal boeken (want dat is opnieuw hip!) of trekken we massaal de natuur in om te genieten, want hé besef jij eigenlijk wel hoe prachtig die is? Onze zintuigen krijgen een ongelofelijke boost: de geur van de lente was nog nooit zo lekker fris, de smaak van een kopje zelf gezette kruidenthee was nooit eerder zo puur, hoewel iedereen in zijn kot blijft, zag ik nooit zo veel mensen als nu. Misschien sta ik het mezelf toe om mensen te zien, want ik heb tijd. Tijd om te ont-moeten. Wanneer ik mijn buurvrouw zie, kijk ik haar ook effectief aan met doortastende ogen; ik hoor opnieuw vogels fluiten of heb opnieuw oor voor vragen in de gesprekjes met mijn collega’s. Plots hebben we zeeën van tijd: geen gehaast meer om ’s avonds te gaan zweten in de fitness, geen files op onze snelwegen, een ongestoorde nachtrust aangezien er amper gerij op de baan is, tijd om er voor elkaar te zijn. Net op een moment dat je niet bij elkaar mag zijn. Hoe ironisch is dat? We beseffen pas wat we hebben eens we het niet meer hebben, zo gaat dat in het leven. Even geloof ik dat de wereld er ‘na corona’ helemaal anders zal uitzien. Tot de files hervatten en mensen opnieuw claxonneren, omdat ze schijnbaar haast hebben en hun leven belangrijker is dan het jouwe. Tot mensen opnieuw al te graag in hun auto springen om in het weekend naar een Vlaams bos te rijden en daar de hele namiddag te jammeren over de sterk toegenomen milieuverontreiniging en de teloorgang van de bossen uit de buurt. Tot mensen bij de heropstart van de horeca juichend zoals gekken cafés bestormen om toch een van de eerste tien Duvels te kunnen consumeren en met al hun niet-bubbel-vrienden al gsm’end rond de tafel te zitten. ’s Avonds komen ze dronken thuis, waar hun wit (of intussen beigegrauw) doek natgewapperd aan hun voordeur kleeft. Een solidariteitsteken. Om te tonen dat we om anderen geven. Tot het nieuws over de vluchtelingencrisis wordt weggefilterd. Gezinnen in bootjes op zee, hongersnood door oorlog. Deze thema’s bevatten het codewoord ‘corona’ niet, dus komen ze amper aan bod. Tot een nieuwe weg naar ‘poenpakker’ wordt blootgelegd, een nieuwe business wordt opgetrokken. Mondmaskers of alcoholgel verkopen is dé nieuwe goudmijn voor dummies. Vergeet het opstarten van jouw eigen frituur ‘de gouden saté’, maar bedruk mondmaskers en troef hiermee je concurrent af. Hoe alles in se weer vanuit de kapitalistische hoek bekeken kan worden. Al 491 dagen leven we zonder regering en maken we meerdere crisissen door. Hebben we intussen dan al geleerd om écht met elkaar te praten? Wie zijn wij? Ik wil niet negatief klinken, want negativisme is net een deel van het traag doorsijpelende vergif in Vlaanderen. Daar we vroeger negatief waren over het weer, zijn we het nu over corona. Trends veranderen, de aard van het beestje blijft. Toch ben ik er van overtuigd dat we van Vlaanderen geen grote verandering mogen verwachten. Alle verandering begint bij onszelf. Wij zijn Vlaanderen, Vlaanderen heeft ons nodig. Kleine beetjes maken een groot verschil: onze zintuigen naar waarde leren schatten en hun werk laten doen, genieten van de o-zo-kleine dingen in het leven, elke dag een held zijn voor je medemens door een kleine banale actie, een luisterend oor, een helpende hand of een bemoedigend schouderklopje. Het zijn die zaken, waar Vlaanderen nood aan heeft. Het blad papier raakt niet vanzelf ontkruld van de coronaplooien, noch zijn er grote, nieuwe, ingenieuze ideeën nodig om het papier te ontkrullen. Wanneer iedereen het met zijn eigen talent, zijn eigen kijk met zin voor diversiteit en zijn positieve blik aandurft om het papier met beide ogen aan te kijken en langs de zijlijn te helpen trekken, wordt het papier zo weer strak. Of we beslissen met z’n allen om het papier gekruld te laten en voortaan met gekruld papier door het leven te gaan. Een nieuwe standaard. Een eigenwijs Vlaanderen waar iedereen van droomt. Een warme, niet-virtuele knuffel, Hanne  

Mela H.
0 0

Zo gezegd. ( uit de bundel "Dichterbij", van de Alzheimerliga.)

het kabbelende beekje van woorden die je nu nog zachtjes zegt het woord is nu aan de stiltes daartussen   je zoekend kijken , waarvan wij niet weten waarnaar alsof je met je ogen vragen stelt als in een stripverhaal zonder tekstballon ontbreekt het vraagteken zelf je laat ook ons de antwoorden vergeten   jouw om de haverklap veranderende blikken we gaan ervan uit dat ze je spontaan ontglippen de rust waarmee je mijn hand vasthoudt is die van jou die mij bezoekt   want woorden die er echt toe doen die zijn al lang en vaak gezegd en luisteren kan ook zonder vragen bij "waar" hoort niet altijd een "om"   je neemt ons mee in een mysterie want iedereen komt ooit terecht met al onze mooie herinneringen krijgen we elkaar oogluikend en berustend alles gezegd

wim vermant
9 1

hoedt ( schrijven in de Wiels 27/09/2020)

wees mijn hut wees mijn hoed speel voor mij een hoedenplank die beschut die behoedt van de ondergang   bouw me een lift die nergens blijft hoogtes noch laagtes kent   winter me wit of zwart voor mijn part zorg dat de binnen- de buitenkant kent

wim vermant
3 0

prevelen (schrijven in de Wiels 27/09/2020)

wat een tafel tot een altaar maakt doet niet meteen terzake dat een kast nooit spontaan haar deuren sluit dat zal niemand wat maken   de context zal zijn teksten prevelen   dat een bed bedlegerig wordt is net zo erg als een stoel die niet standhoudt dat een silhouet geen kleur vereist banaliteit maakt voor alles tijd   de context zal zijn teksten prevelen

wim vermant
7 0

Vergeten verleden

je bent mijn naam vergeten vergeten wie ik ben toch ben ik deel van je verleden een verleden dat ik niet ken

Rosie DW
27 1

De weegschaal

Het fragment is hier niet verder dan de socialemediakanalen geraakt. Een Nederlands parlementslid haalde onlangs vanop de politieke banken in het Binnenhof een citaat van Willem Elsschot aan, meer bepaald uit het gedicht Het huwelijk. Maar de context zat niethelemaal juist. Een collega verbeterde hem op magistrale wijze. Tot verbazing van de eerste. We zijn het hier niet gewoon. Nochtans is Elsschot onze nationale literaire trots. Als u het mij vraagt, tenminste. Mij schoot een stukje uit het gedicht te binnen toen ik bij de dokter op de weegschaal stond en we allemaal de slappe lach kregen. “Weemoedigheid die niemand kan verklaren”, zo luidt het zinnetje dat bij me opkwam. Het volgt op de beroemde woorden die de Nederlandse politicus aanhaalde: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.”Maar laat me u uitleggen waarom ik aan de woorden dacht bij onze huisdokter, meer bepaald op haar weegschaal. Vader had het trouwens altijd over een bascule. Een uit het Frans geleend correct Nederlands woord, maar je hoort het nog zelden. Mijn vrouw en ik hebben de gewoonte om samen naar de dokter te gaan voor een medische check-up. We kunnen de kwaaltjes voorlopig nog binnen de perken houden, maar ik worstel al een tijdje met de cijfers die 's morgens vroeg op de weegschaal verschijnen. 's Avonds begin ik er niet aan, of ik lig de hele nacht te woelen. Mijn bibliotheek is ondertussen de trotse (als je het zo mag noemen) eigenaar van enkele dieetboeken, al komen komen ze literair gezien niet tot aan de enkels van Willem Elsschot, laat staan dat ze de cijfers op de weegschaal doen zakken. Maar ik sta daar dus op de weegschaal en alles wat er op het display verschijnt is het woord error. Tot driemaal toe. “Voilà, het is zover”, zeg ik. “De weegschaal is kapot. Ze kan het niet aan.” Onze huisdokter, die ons zeer genegen is, krijgt de slappe lach. Net als mijn vrouw. Zelf begin ik ook te schuddebuiken van het lachen. Afijn, u kan er zich iets bij voorstellen. Voor onze dokter zit er niets anders op dan in het kabinet een andere grote weegschaal tevoorschijn te toveren die de cijfers wel kan verdragen. Het is er eentje op wieltjes. Ik kan me de blikken van de andere personen in de wachtzaal al voor de geest halen terwijl ze de grinnikende dokter met de weegschaal op wieltjes zien voorbij komen. Terwijl ik daar dus sta, valt me het zinnetje van Elsschot te binnen. “Weemoedigheid die niemand kan verklaren.” Hier gaan we nog ooit mee lachen, dacht ik. Op de een of andere manier werd ik er zelfs wat weemoedig van. Verklaren kan ik het niet. Maar dat moetwellicht ook niet.

Rudi Lavreysen
2 0

Gele limonade en spa bruis

“Thuis hadden we vroeger alleen gele limonade en spa bruis. En tafelbier. Cola kwam pas later. Toen we erover bleven zagen.” Ik vertelde het thuis aan mijn vrouw nadat ik van de drankenhandel terugkwam. Ze had me gevraagd om enkele flesjes Perrier mee te brengen. Maar ik kon ze niet vinden en ik was al enkele keren op goed geluk met een lege winkelkar de winkel rondgereden. Zoals een wielertoerist die de weg kwijt is, want ik kon niet meer op de naam van het Franse bruiswater komen. Voor de man aan de kassa was het duidelijk dat ik niet vond wat ik zocht. “Wat zoekt ge?”, vroeg hij toen ik er opnieuw passeerde. “Tja, het klinkt onnozel, maar ik kan niet op de naam komen van hetgeen ik moet meebrengen”, zei ik. “Het is iets Frans.” Man, veel onnozeler kan je het niet zeggen, besefte ik meteen. Iets Frans. “Frans bier? Of Franse wijn?” “Nee, Frans water. Sorry, dat had ik niet gezegd.” “Ah, Evian natuurlijk”, zei de man met kennis van zaken, maar dat was het niet. “Het zijn groene flesjes. Bolvormige flesjes.” “Ah, Perrier. Nee sorry, dat hebben we niet”, zei de man. “Maar lust ge dan geen spa bruis?”, vroeg hij meteen daarop. “Jawel, maar het is niet voor mezelf. Perrier is best lekker.” Het was bijna een vraag zoals naar een kind dat zijn groenten niet opeet. “Denk je dat snoep gezonder is?” In de supermarkt hadden ze het Franse bruiswater gelukkig wel, zodat ik het gevraagde bij me had. Ik vertelde mijn vrouw het hele verhaal. Gevolgd door “thuis hadden we vroeger alleen gele limonade en spa bruis. En tafelbier. Cola kwam pas later. Toen we erover bleven zagen.” Het werd bovendien allemaal aan huis geleverd door de brouwer, maar dat zei ik niet.

Rudi Lavreysen
36 1

Bezoek van een mannelijke kat

Ik zette het glas bier aan m’n lippen. Voor wie wil weten wat voor bier, het was een Stella van het vat in een kuipje. De smaak sloeg aan en de roes kon me bekoren. Ik nam er nog een want daar vroeg het gezelschap naar. Na een biertje of zes, het konden er ook meer zijn, werd ik dronken. Het fijne van zat worden is de ongeremdheid. Alles werd grappiger naarmate het vat steeds minder inhoud bevatte, dit gold trouwens ook voor onze gesprekken. De nacht duurde nog lang en als echte veteranen dronken we onze glazen leeg. Het was een nacht om nooit te vergeten, jammer genoeg zou dit ook voor de dag erna gelden. Ik werd wakker met een mond zo droog als een woestijn. Ik snakte naar water en alcoholdampen hadden de ruimte ingevuld. Mijn hoofd barste van de pijn alsof god zijn almachtige penis tegen mijn hoofd sloeg terwijl hij van een Big Mac genoot. Dit zou een lange dag worden, maar het was de moeite waard.

Colin
3 0

Een hoop gezeik en naakte feiten.

Een hoop gezeik en naakte feiten   Ik wou haar nog een tas koffie aanbieden alsof ik die verschuldigd was na die sekspartij van gisterenavond, maar ze was al weg. Ik liep in mijn ondergoed naar het terras toe terwijl ik een sigaret uit mijn pakje haalde en die aanstak. De zon op mijn gezicht zette me aan het denken. Ik zoog aan mijn sigaret. Misschien ga ik vandaag wel eens wat schrijven. Katers zijn perfecte bronnen tot inspiratie. Ze onderdrukken alle onnodige prikkels waardoor je enkel op een iets gefocust kan blijven. Ik besloot mijn laptop erbij te nemen. Het duurde een eeuwigheid vooraleer de machine op gang kwam. Ik verloor mijn geduld en smakte de pc tegen de muur. Mijn gitaar viel om waardoor de hals brak. Fuck! Die gitaar kostte evenveel als de auto waarin ik rij. Ik veranderde mijn plannen voor vandaag en besloot de gitaar’s leven te gaan redden. Ik sprong mijn oude Chevrolet in en reed naar mijn vaste muziekwinkel. De man van de muziekwinkel kon zijn ogen niet geloven. Dit was pure verkrachting voor hem. Zijn ziel brak en zo snel als hij kon begon hij het muziekinstrument te opereren. Het duurde eventjes vooraleer de uitslag bekend gemaakt werd. Ik wachtte al ijsberend in de zaak en verloor daarbij de helft van twee vingernagels. Ik bijt m’n vingernagels af ten gevolge van stress. De muziekdokter kwam de zaak terug binnen en keek me recht in de ogen aan. Ik vroeg of het hem gelukt was. Hij antwoordde met een simpele knik en een grijns. Van het opwinding kreeg ik een flinke paal in mijn broek die zo ongeveer tien seconden hard bleef daarna zakte hij terug. Oordeel niet te snel, ik kan er ook niets aan doen. Ik reed terug naar mijn appartement en besloot dit alles neer te schrijven, tot ik oog in oog stond met de naakte feiten. Mijn laptop is aan brokken gesmeten. Ik schonk mezelf een bruine rum in en rolde een joint. Geen grote hoeveelheden, maar net genoeg om de roes te voelen. Ik nam mijn oude typemachine, plaatste het papier erin en begon te typen. Dit zou wel eens een verhaal kunnen zijn.

Colin
0 0

Daar zit muziek in

Blokfluit spelen met een klas ongemotiveerde veertienjarigen. Het behoorde niet tot de persoonlijke levensdoelen van mijn muziekleerkracht, maar eerder tot het leerplan waar hij aan gebonden was. Elke week hetzelfde liedje: een uitgebluste leerkracht die zijn blokfluit nam en demonstreerde hoe je een lied speelt, om zich daarna tot de klas te richten, ‘dit liedje gaan jullie vandaag leren spelen’. Op het forum van vogelvisie.nl lees ik dat er verschillende meningen bestaan over welke vogel het geluid van een blokfluit benadert. Sommigen beweren een bosuil, terwijl anderen overtuigd zijn dat het om een zwartkop gaat. Er gaan ook stemmen op richting diamantduif. Toen ik in het onderkoelde collegelokaal zat te luisteren naar mijn fluitende leerkracht, dacht ik niet aan vogels. Vogelgeluiden, of elk ander rustgevend geluid, waren nog verder weg toen de klas uitgenodigd werd om mee te fluiten. Op het examen moesten we elk om beurt een lied spelen. De leerkracht had een grijns en een grijs potloodje om je te beoordelen. Een jongen uit mijn klas kreeg een één voor aanwezigheid. Hoe hij dat klaarspeelde? Hij legde zijn muziekboek open zodat hij de partituur van het lied kon lezen (de eerste noot is een sol). Daarna bladerde hij naar de laatste pagina van zijn boek, naar de grepentabel (hoe positioneer je je vingers om een sol te fluiten?). Na elke noot keerde hij terug naar de grepentabel. ‘Ik heb genoeg gehoord’, zei de leerkracht na zeven noten, en het kleine potloodje kraste een één op de puntenlijst. Muzieklessen op zijn smalst: een opgelegd oubollig lied spelen op je blokfluit en daarop beoordeeld worden door een onverbiddelijke leerkracht met een petieterig potloodje. Onlangs keek ik naar The Eddy, een miniserie over een Jazz club in Parijs, geregisseerd door Damien Chazelle. De serie toont muziek als taal, elk personage gebruikt muziek om te communiceren. Iedereen vindt zijn plaats in en door muziek. Je hoeft de constructies van jazz niet te begrijpen om te weten wat de personages je willen vertellen. Muziek verbindt, troost, lijmt, stimuleert, spreekt, redt, creëert en eert. Ik had de serie graag integraal gezien in de muzieklessen van weleer. Dan was mijn blokfluitkennis beperkter, maar kiezen is niet altijd verliezen. Mijn jongste dochter leert piano spelen. Ze musiceert met een verpletterend plezier. Het gaat niet enkel om haar vingers op de juiste toetsen te zetten, het gaat vooral om de voldoening van het creëren. Een instrument leren spelen is soms instrumenteel, maar het is hoe dan ook niet bedoeld om te beoordelen met een grijs potloodje.   Dochter (met een zelfgemaakt castagnette in de hand): Mama, luister hier eens naar! Moeder: Wat is dat? Dochter: Hier zit muziek in.

Lore Dewulf
6 0

Eindhalte van lijden

De koude lucht kneep in het frele lichaam Wakker worden kon niet meer Het was te vlug en te langzaam gedaan De weken werden minuten En de minuten werden jaren Het ongerepte lichaam snakte naar meer Tot meer opeens niet meer wou En de trein van leven tot stilstand kwam Eindhalte van lijden   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
33 0

Spiritum

Ik deed m'n ogen open en voelde hoe m'n haren rechtstonden op m'n ijskoude armen. Het leek middernacht te zijn en daar stond ik dan in het midden van een bos. Even voelde ik een rilling m'n volledige lichaam doorboren. Een stille maar duidelijke stem sprak: "Welkom in het bos van de doden" in m'n rechteroor. Geschrokken keek ik naar rechts. Enkel een dikke mist en een heleboel dennenbomen waren zichtbaar, had ik het me ingebeeld? De stem klonk zo... Echt. Maar toen voelde ik hoe ik mijn volledige besef van de realiteit verdwenen had... Alsof het was gewist, alsof iemand m'n hersens had opengescheurd en nauwkeurig het realiteitsbesef eruit had gehaald. Een uil verbrak de stilte van de nacht, ik was alleen maar toch leek er zoveel rond mij te gebeuren. Ik zette (zover ik wist) mijn eerste stappen door het bos zonder een idee te hebben waar ik heen zou kunnen gaan. Weg, ik moest er weg. Het voelde alsof er steeds ogen me dodelijk aankeken en wanneer ik hun kant op keek, leken ze zich snel te verstoppen achter een van de vele donkerbruine boomstammen. De lucht die ik uitademde creëerde een soort bloedrode wolk die langzaam verdween in de atmosfeer. Af en toe keek ik achter me. Ik voelde me even als een van die personages in die horrorfilms. Nu maar zorgen dat ik niet over een takje struikel, had ik op een uitzonderlijk vrolijke manier gedacht. De uil leek me steeds te volgen van tak naar tak en herhaalde het geluid: oeh-oeh, waardoor het schepsel meer als een duif klonk. Uiteindelijk werd het patroon van dennenbomen verbroken door een houten kruis in een van de weinige open plekken van het bos. Ik liep er naartoe en begon me te realiseren wat de houten constructie écht was. Een brandstapel. Langzaam maar zeker verzette ik mijn linker en rechter voet met een vaste pas richting de hoop hout. Elke voetstap die ik zette maakte een soort licht knapperig geluid op het vochtige gras. Daar stond ik dan in het holst van de nacht een hoop brandhout te bewonderen maar ik moest het al lang op een lopen gezet hebben... Een man met een zwart gewaad, die ook zijn volledige hoofd bedekte, verscheen vanuit het kruis alsof het een soort portaal naar de hel was en keek me stilletjes aan. Z'n ogen leken niet menselijk, het voelde alsof een beest mij aankeek alsof hij Magere Hein was en hij me kwam ophalen... Hij zag me staan aan de rand van de open plek en leek even volledig niets te willen doen. Wiegend stond hij daar naast het houten beeldwerk maar ik moest het al op een rennen gezet hebben. De angst nam alleen de overhand, angst wou niet dat ik ging rennen. Angst wou dat we bleven staren naar elkaar. Angst wou me volledig bevriezen. Maar ik was al aan het vriezen niet door de angst, maar door die bijtende koude lucht die m'n huid penetreerde. Alsof er een soort energieschok door m'n lichaam ging, begon ik de andere kant op te sprinten. Krankzinnig startte de man met het gewaad de achtervolging en riep hij hijgend: "We komen je halen, we komen je verwelkomen..." even had de gek gepauzeerd en zei toen verder "in het land van de doden!". Een combinatie van adrenaline en angst stroomde verder door mijn lichaam en m'n voeten leken steeds sneller te willen lopen. Ga weg van die men, loop verdomme! LOOP! Maar de stinkende adem was steeds makkelijker te voelen en toen ik achter me keek zag ik een brede glimlach onder de hoofdbedekking van het gewaad. Hij... Hij vindt dit... HIJ VINDT DIT GRAPPIG?! De man greep gretig m'n geruite hemd vast en probeerde me op de grond trekken. Mooi niet klootzak. Ik verzamelde al m'n krachten en schopte hem in z'n ballen. Bingo. Even stelde ik voor hoe ik in een baseball match een homerun had gerend. Nee, dit was wel geen baseball match, dit was complete horror. Dit was iets wat je in nachtmerries tegen kwam. Ik moest ontsnappen, ik had geen idee wat deze man van plan was en het leek me ook beter om het risico niet te nemen. Dus sprintte ik verder tot ik uiteindelijk de indruk had dat de krankzinnige me verloren had en nam de kans om op adem te komen. Ik boog voorover, leunde m'n armen op m'n knieën en keek gewaar rond of er geen man achter me aan zat. De kust is veilig. Enkel de dikke mist, de vele bomen en enkele vogels leken zichtbaar te zijn in de vreemde omgeving. Maar toen hoorde ik een tak breken en voor ik me kon omdraaien, propten een paar handen een doek in m'n mond... Een doffe val klonk op die plek in het bos, alsof Magere Hein per on geluk z'n zeis liet vallen... Nooit was ik zo blij geweest om weer te kunnen ademen en m'n ogen weer te kunnen openen. Deze keer was het geen bos maar een pikzwarte ruimte met enkel een bruine inviterende deur die het enige zichtbare object was. De prikkende koude leek verdwenen te zijn, ik droeg een warm zwart gewaad die exact op die van de krankzinnige gedaante had geleken. M'n hart begon iets sneller te kloppen bij de gedachte dat ik zijn kleren droeg. Zonder veel andere keuzes wandelde ik richting de deur en deed het open. Met de gedachte dat er niet veel zou gebeuren liep ik door de deur en voelde ik een licht kietelend gevoel van houtsplinters die m'n benen aanraakten. Ik keek voor me en voelde me even bevroren als toen ik de man in het gewaad had aangekeken. Ik was weer in het bos. Een man stond aan de rand van de open plek en keek me aan terwijl ik naast het kruis stond. Dat... dat ben ik!

Nova
17 0

Het huis van mijn moeder

Daar in het huis van mijn moeder Met een kookvertrek als hondenhok Bezet door een krijsende loeder Constant in ruzie met die andere sok Dat huis was niet van mij Daar waren dweil en stoffer immers baas En vlot beteugelden zij vrij en blij Zwijgen, mond houden jij kleine dwaas Dit is een huis, een bakstenen gebouw Plezier valt hier niet te bespeuren Waar vader heerst met eeuwige klauw Niemand kijkt hier achter deuren Niemand proeft hier haat zo rouw Niemand voelt pijn en angst zo kou Als jij, kleine aap en broeder In dat huis van genaamd, jou moeder   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
3 1
Tip

tot ik ze zie

er zijn geen uren ik moet de deur niet uit bij 't ontbijt blijf ik turen tot ik ze zie de wolken in m'n koffie

saskia van laere
129 4

Het huis van mijn opa

Daar waar de mierzoete thee onze adem bedwelmd Waar zijn liefste niet langer onze magen verwent Vertoefd mijn opa één met flinterdunne nicotinestok Keffiyeh van koffieprut en vervlogen sneeuwvlok Roken maakt de longen proper zegt hij Met een blauwgrijze bloemkool erbij Zijn overhitte lichaam, gekoeld door parels zo puur Tranen geklierd tot oude wijn: venijn en zuur Getinte rimpelpoten met bruine nagelriemen Borstelsnor van vrijheid en Koerdenlied Verhalen over de bergen, vrienden van ons Een thuis zonder land, een huis zonder spons Gedragen langs weidenbloemen op schone dagen Stut ik nu ook opa in dit handgeweven huis Tot de val van zijn asem, zijn vrucht tot het kruis   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
15 1

Te proper gewassen

Te proper gewassen, vergeten te schoon Verloor ik de onschuld, bleef het een droom Mijn huis was ik kwijt, ik barstte van nijd De fouten begaan, te laat al die spijt Mijn lichaam was bleek, ongezond zo het leek Ik zocht naar een naald, ik schopte vaak keet Te lang en te veel, geduld met mij gehad Het huis werd een riool voor deze drugsrat Ik zocht naar mijn aders, ik spoot er weer in Even geluk, roes, had het leven weer zin Kwam mijn duivel weer kloppen Denk nu niet aan stoppen Het huis van een junk, een thuis ooit gehad Riool nooit meer proper, een vogel voor kat   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
7 0

En syndfri skildring

  Toen ik klein was, dacht ik dat 'window' Engels was voor zachte wind, zegt de kreupele, en 'weint' Duits voor natte wind, zo gaat hij verder. Hij staat weer te lullen tegen Tanguy den onnozelaar. Het bovenlijf van Tanguy en al zijn stompjes zitten in de driewieler. Hij is haast bedolven onder bladeren van plataan en zomereik. Het wordt een muffe herfst in het hoofd van alleman. Ooit. Behalve in dat ene bovenkamertje, op de hoogste verdieping van de Petteflet, waar Katja en ik de eeuwige liefde bedrijven, elke nacht weer. Ook al is ze hoogzwanger van de dood, we blijven maar doorvrijen. We zijn toch aan het leegbloeden.  De kraan van de schaamteloosheid staat open, Katja wil dat ik haar blijf omhelzen, als een warme inktvis en ze weet het, dat ik niet wil klaarkomen, omdat mijn hart anders splijt, mijn middenrif het begeeft en mijn ganse lijf weer volloopt met ouwe rottigheid. Zij mag zoveel ze wil. Ik hoef niet te stoppen wanneer ik haar verwen. Zij is een vrouw en dat scheelt. Ze glundert telkens weer de microgolfoven 'tieng' heeft gezegd. De warme melk is klaar en ik doe er twee extra lepeltjes cacaopoeder bij. Ik roer tot bruin overheerst. Zoek daar niets achter. Het is al ochtend. Goeie god! Ja. Hij heeft dat kakgaatje wel erg dicht bij de poes getekend en mijn nonkel Archibald zei vaak dat ik zo dom ben als een drol, dat ik in een boerengat geboren ben waar geen pruimelaars staan.  Het is de kreupele. Ik hoor hem opnieuw kwezelen tegen Tanguy. En in den oorlog lag alles plat in Ieper, weet die dan weer. Alleen de fluiten bleven rechtstaan en ook al hadden die gasten de ganse dag lijken gesjouwd, 's nachts lieten ze geen enkel spleetje gerust. Als iets ons redt uit de Vlaamse klei, dan is het de lust, die dwaze drang en de blauwneusaap wordt omschreven als 'seer quaet ende onaerdig'. Dat staat onder een afbeelding in de map van de kreupele. Hij toont de prent aan Prudence, die Tanguy aan het voeden is. Middag is het alweer. We zitten in de refter met de ongelijke tafeltjes. Zes keer vier poten, en met een krom babylepeltje steekt Prudence stukjes zalm in de mond van Tanguy. En syndfri skildring, zegt ze tegen de kreupele. Nochtans doet de aap iets met een schaars geklede vrouw. Alle twee even erg, Tanguy en de kreupele. Gelukkig hebben ze hun eigen zieke tafeltje en ruik ik hun praat niet altijd tot hier. Ik weet niet uit welk Scandinavisch land de zalm komt. Patatten doen niet moeilijk. Ook begrijp ik niet hoe Prudence zo lief kan blijven tegen die twee. De goedheid van zeven dolfijnen moet in haar leven en ik ken die map van de kreupele. Hij zegt dat hij die verzameling gekocht heeft op een veiling van het erfgoed van Louis Paul Boon. De kreupele probeert aan alle brol waarde te geven. Hij beweert zelfs dat zijn krukken gemaakt zijn uit een poolstok van Sergey Bubka. Uit vlierbestakken! De mieter zit erin, ook in zijn kop! Er is slechts de tinteling van tuinkers die mij vandaag nog enigszins hoop geeft. Prudence is naast mij komen staan. Zij is syndfri, zonder twijfel, en ik voel een warme arm over mijn schouder. Ze wrikt mijn vierde wervel los, perst daarna citroen uit in mijn glas. Het water schrikt niet meer. De toeter ligt omver, dat wel, want buiten waait intussen wind allesbehalve zacht. Boreas probeert Zephyros eronder te krijgen. Is er ergens een dijk die barsten wil?  Ik hoop het. Echt. Dat straks op mijn eigen verdieping, in mijn kamer, er eindelijk nog eens damp komt op mijn window. Het mag weer zichtbaar worden, dat hart op koud glas, getekend door een vinger van een blind verlangen.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
6 1

Gift

Ik herinner me nog goed de tijd dat ik onbekend was en mijn columns níét wekelijks door 40 mensen gelezen werden. Wat was dat een waardeloze periode. Bij de bakker moest ik de volle prijs betalen voor m'n croissants, in de boekhandel deden ze alsof ik Jan met de Pet was die de nieuwste Kampioenenstrip kwam kopen en vrouwelijke loopsters lieten me opvallend minder vaak hun ontblote boezem zien wanneer ik hun richting kwam uitgelopen. Nu dat allemaal veranderd is, kan ik me geen leven meer voorstellen als onbekende Vlaming, hoewel ik net heb uiteengezet hoe goed ik het mij allemaal herinner. Zo'n supersterrenstatus, ik kan het iedereen aanraden. Daar zit natuurlijk het probleem. Ik maak amper dt-fouten, schrijf hashtags als Hemingway en heb in m'n adembenemende illustraties lang geen 50 tinten grijs nodig om de lezeressen ondeugende gedachtes te bezorgen. Maar niet iedereen is geboren met zo'n onuitputtelijke massa talent als ik. Dat is, doordat ik zo bescheiden ben, iets wat ik te vaak vergeet. Een vriend van me werkt in de fabriek waar ze de lucht in Maltesers pompen. Acht uur per dag werkt hij zich krom aan de lopende band, iets wat ik ook heb gedaan als jobstudent en waar ik overigens zeer goed in was. Dag na dag verzekert hij dat elk chocoladeballetje even knapperig is als het vorige. Je wil niet weten hoe hard mensen het verlíézen als hun Maltesers niet consistent zijn in knapperigheid. Deze kameraad draait daar dus dagelijks zijn nikkel af en krijgt er een habbekrats voor in de plaats. Als ik hem dan vraag waarom hij niet kiest voor zo'n leven vol rijkdom en aanzien als het mijne, zegt hij: 'Maar Hans, snap jij het dan niet? Ik ben helemaal niet zo uniek als jij. Gewone stervelingen als ik hébben geen keuze. Stop met die bescheidenheid en besef dat jij staat waar je staat door jouw uitzonderlijke gaves.' Na enkele dagen ben ik dat alles weer vergeten, niet zozeer omdat het me niet interesseert, maar vooral omdat mijn geheugen echt niet zo buitengewoon is. Daar heb je die bescheidenheid weer. En de vervelende kanten aan de roem? Die zijn er ook, hoor. Met jeuk die zich nog maar een beetje in de buurt van je zitvlak bevindt, leer je best zo snel mogelijk leven, want in het openbaar aan je achterste krabben is geen optie meer. De magazines zouden nogal smullen. Daarnaast is het onmogelijk om meer dan 10 meter aan een stuk te wandelen zonder dat je grootste fan om een selfie komt vragen. En 10 meter verder word je opnieuw aangeklampt door een grootste fan. Verder voelen vrouwen van middelbare leeftijd zich zo vrij om tijdens fotomomenten in je billen te knijpen. Hoogst onaangenaam, behalve wanneer je op dat moment jeuk aan je achterste hebt. En dan zijn er ook nog de afgunstigen, de lastigaards die willen dat jij hén speciaal behandelt in plaats van omgekeerd. Zo hebben sommige bakkers de arrogantie om te doen alsof ze me niet kennen om me alsnog de volle prijs van hun croissants te kunnen aanrekenen. Kleine mensen. Ach ja, allemaal klein bier vergeleken met de voordelen. Ik zou niet meer kunnen terugkeren naar dat leven van nietsbetekenende dertien-in-een-dozijner. Oké, ik maakte misschien meer tijd voor mensen. Ik stond klaar, luisterde. Maar uiteindelijk help je één iemand. En nu? Nu bereik ik wekelijks 40 verschillende volgelingen en inspireer ik hen met m'n kunst. Omdat ik wéét dat ik hen die spark kan bezorgen. Dat idee van hoop. Die glimlach na een ondraaglijke dag van lucht in Maltesers pompen. Ik ben het levende bewijs dat je je dromen kan waarmaken en dat ook jij misschien ooit een god wordt voor een heel leger van bewonderaars. En dát is waar ik het voor doe.

Hans Verhaegen
26 1

Bloot!

Ik laat het gewoon aan de lucht drogen zei ze want stel dat dit alles is dit veelbelovende heelal kippenvelbultjes zijn er niets bij   hij houdt van oude dingen, zoals verroeste wasmachines maar autokerkhoven doen hem pijn die verborgen gebreken out in the open oogopener blikopener blinde vlek ezelsoor   ook dingen gaan dood. De dood is een aspecifiek symptoom waar we niets van kunnen leren.  

Annet Zaagsma
34 0

een klein beetje smelten

er komt niet echt een einde aan behalve dan het smelten, en de ochtend   ze bestaat enkel omdat er over haar gesproken wordt   het donker met haar armen open ... er wordt plaats gelaten voor verhalen verdwalen ademhalen   voor even samenvallen  met wat op schaduw lijkt maar wat net zo goed zij zelf zou kunnen zijn   meer keuze nu zonder licht lichter worden uitrafelen   er komt niet echt een einde aan behalve dan het smelten en de ochtend

Marte Bernaerts
11 1
Laad meer ...