Lezen

Diep verborgen mindere waarde

Met die luciferogen blijf je mij aanstaren, moment van verstikking bindt ons, mijn bonkend hart grijpt me bij de keel, betonnen speelplaats golft onder mijn voeten. Waarom moet ík boeten? Hersenen overprikkeld, zoute parels rollen over mijn wang, verdriet verplettert mijn innerlijke zang. Bulderend geschater rondom, mijn broek op mijn knieën. Pestkop! Ik wou dat ik je hetzelfde aandoen kon.

Jelle

20 0

Drukte rondom een geheimzinnige ruïne

Op de helling van een berg ligt op een vlak stuk grasland een ruïne. Verborgen in de schaduw van omringende bergtoppen, gelegen aan de rand van een diepe kloof. Het dak van de ruïne is verdwenen en de resterende gebogen pilaren doen vermoeden dat het eens om een enorm bouwwerk ging. In het centrum van de ruïne ligt een ringvormige verhoging te midden van een plas water. De enige manier hoe je op de verhoging kunt geraken is om over een stenen pad te wandelen dat de omliggende vloer verbind met zijn onderzijde. Drie mannen in rode gewaden wandelen achter elkaar over het stenen pad richting het platform. Het pad dat ze bewandelen lijkt net een korte bloemstengel en het platform waar ze naar toe lopen op een grote ronde bloem. Net voor het pad de verhoging raakt ontspringen langs beide zijden twee stenen bogen die mee lopen met de vorm van het platform. Net als twee stelen onder een bloem die elk weer uitmonden in kleine, ringvormige bladeren. In het midden van het zandkleurige geheel pronkt een met goud gevulde cirkel die doet denken aan de stempel van een bloem. Voorbij het midden, aan de bovenzijde van de verhoging staan vijf mannen met witte gewaden in een V-vorm achter elkaar. De man van achteren heeft een gouden staf in zijn linkerhand met daarop een ringvormig symbool die hoog boven hen schittert in het zonlicht. De mannen kijken naar een tweede, hoger gelegen platform alsof ze staan te wachten tot er iemand door de ringvormige poort, van de stenen trappen naar beneden komt. De deurloze kopergroene poort schittert in het zonlicht en haar omringende in mekaar gelegen bogen werpen een schaduw waardoor er een reliëf zichtbaar is. Er staat een man aan de voet van de poort, een gouden staf in zijn linkerhand; uitkijkend over de bergen naar de heldere hemel, wachtend op een teken. Beneden staan toeschouwers rondom geduldig te wachten op wat er komen gaat.

Jelle

12 0

Novemberpoëzie - dag 21 - Veritas vos liberabit

ik wacht en leid mij af met al wat sneller beweegt dan wat ik denk ik glijd af tot de spiegelwereld waar alles leven lijkt maar dan net iets minder juist de klok tikt een tiende trager het oog hangt wat vingers net te lang het orgel dissonant en ik dans de dans en wacht tot de spiegel barst

Vanessa Daniëls

10 1

Hier en nu

Een zwart jongetje komt naast me op de tram zitten. Haast op m'n schoot. Hij vraagt me wat ik daar heb. Een boek. Zalmroze kaft. Ik wou er net in beginnen, was er nog het prijsklevertje aan het af scheuren. Het jongetje helpt me ermee. Er liggen nu drie kleverige hoopjes in zijn hand. Hij decoreert er de mouw van zijn winterjas mee. Daarna het raam. Ik opper dat het kunst is en vraag me af met wie hij de tram neemt.Dan blaast hij dicht tegen het raam aan, zodat er ademdamp ontstaat, en tekent hij rond de drie prijseilandjes een boek, kijkt me vervolgens afwachtend aan. Of hij nu ook een boek heeft. Jazeker, zeg ik, begin er maar gelijk in te lezen. Dat kan hij nog niet. Wat hij wel kan, is een raket tekenen.Alles wat hij nodig heeft om zich hier ver vandaan te lanceren, into the sky, is zijn adem, zijn vinger, dat raam natuurlijk, en oh ja, mijn expliciete benoeming van de dingen. Wat een mooie lange raket. Hij glundert. 1... 2... 3... Ik zeg dat er bij de lancering van raketten wordt afgeteld. Oké. 3... 2... 1... INTO THE SKY.Zijn naam weerklinkt. In de reizigersmassa is een mama gematerialiseerd. Dit is hun halte. Ik wuif. Pak het boek. Zalmroze kaft. In de vorm van een envelop zie ik nu. De titel is een belofte. De raket vaag ik uit met mijn mouw. Hier en nu. Dat is voorlopig spectaculair genoeg.

Gert Vanlerberghe

46 1

Rafels

je begon dingen van mij te drageneerst gewoon een trui omdat het ’s avonds frisser werddan een jasje omdat je dat thuis was vergetendan een pyjama omdat de nachtentijdens het nagloeien week na week kouder werden je droeg ze overal, liet hun pluizen achter op de vloertot ze alsmaar dunner werdentot je bijna niets meer van meom je heen hadtot ik me afvroeg hoe het voelde, ergens bijna niet omheen te zijn je rafelde ze steeds verder uitaan ruwe muren die ooit mooi moeten geweest zijnaan binnenkanten van jassenaan klittenbanden en struiken in de tuin tot we allebei weer naakt warenniets meer te verbergen haddenof eerder niets meer haddenom het achter te verbergen tot er helemaal niets anders opzatdan ons bloot te geven aan elkaar

Felix Sandon

11 1

Tip

No pussy blues

Wat unbidan we nu? Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu, wat unbidan we nu? Wat unbidan we nu? Alle vogels hebben nestenbehalve jij en ik, mijn lief alle madeliefjes liggen dag en nacht in hun nest te vogelen behalve jij en ik, my dear ’s ochtends sleep ik mij uit bed jij volgt me als mijn schaduw we zeggen niks ik wacht af Oral B en Braun jij gaat op de wc zitten jij wacht af ik kijk naar je in de spiegel weergeef wat je bent ik heb de no pussy blues mijn gezicht is oneindig en jouw lichaam verdwijnt Ik blijf staan aan de wasbak met de elektrische borstel in mijn mond hoor ik nu applaus? applaus van jou? applaus voor al wat jong en schoon is?juli:Het is de eerste keer dat ik dit doe zonder coke en met kleren aan. Het gevoel is net hetzelfde. Het publiek kijkt me met wijd opengesperde ogen aan. En ik heb het idee dat ik het allemaal aankan. Die coke heb ik dus niet echt meer nodig. Ik heb niks nodig. Geen koffie, geen sigaretten, geen alcohol, geen drugs, geen pijnstillers, geen voorbehoedsmiddelen, geen krant vol met ellendige berichtgeving en spelfouten. Enkel genegenheid, liefde en seks. Dat geeft mij een overwinnaarsgevoel. Complete, uitstekende en onvoorwaardelijke seks. Topsport met andere woorden. Tenminste toch als je de juiste techniek hanteert. En die heb ik. De juiste techniek. Ik ben een expert ter zake. Ik ben bovendien ook mountainbiker. En zonder goede techniek maak je bij het mountainbiken flinke smakken en valpartijen. Dat geeft mij nu eens een kick. In 2001 en in 2010 brak ik mijn linkerelleboog, in 2012 mijn rechterenkel en in 2014 brak ik nog maar eens mijn rechterelleboog en was mijn fietsketting van het kamwiel gesukkeld. Maar binnen de 10 seconden lag die ketting er weer op. Wat een techniek. oktober: Het liefst wil ik een Mexicaanse schoonheid met zachte zwarte donshaartjes op haar onderrug en een Che Guevara tattoe op haar schouderblad, die mij met een beetje amandelolie in haar ene hand aftrekt en met haar andere hand mijn scrotum, mijn testikels, mijn anus en mijn perineum stimuleert en op het einde met enkel wat juiste strelingen van haar duim over mijn eikel me laat klaarkomen dat het snot uit mijn neus vliegt en ik even voor tien, twintig seconden doof word en die mij dan ook Caribische lekkernijen voorschotelt, vettige tamales met cheladas en een heerlijke horchada zodat ik in negen en een halve week van negenenzestig naar zesennegentig kilo ga. Of misschien zoek ik wel een slanke Filipijnse met een bril en parelwitte tanden die ik dan met een stevig blauw hennepkoord van 10mm vakkundig vastbindt om haar vervolgens traag uit te kleden en anaal te penetreren, eerst uiterst voorzichtig maar dan toch hard en stevig tot ze huilt van de pijn en dan troost ik haar met zachte strelingen en eten we samen een lekkere hete misosoep waar ik mijn tong aan verbrand en vaak droom ik ook van een Italiaanse schone. Haar naam is Maria. Ze heeft weelderig golvend lang donkerbruin haar en tussen haar warme borsten bengelt een gouden kruisje en ze geurt altijd naar verse oregano en elke middag neuk ik haar te pletter op de grote houten keukentafel tussen de groene selder en de preistengels terwijl ze het wees gegroet Maria vol van genade prevelt en kreunt. In ieder geval zoek ik een vrouw waar een vrolijke hoek van af is en die ook met mij gewoon gezellig wil knuffelen of samen in een groot zalig warm bad wil gaan en die vooral van het leven wil genieten zonder schaamte, zonder schande en zonder schroom. december: Ik betrap haar. Niet op masturberen in de douche of in bed met een andere minnaar. Nee, ik betrap haar met haar laptop. Ze zit op de website van Versace. Gianni Versace SPA, Italia. Als een jachthond zit ze gehurkt en naakt in de witlederen zetel in het salon en bestelt ze spullen op de webshop. ‘Ik wil me aankleden,’ lacht ze.'Met van die dure kleren?’‘Ja, voor mijn Nieuwjaar. Krijg ik ze van jou?’Ik kijk naar haar gebruinde lijf. Haar buikje een beetje opgeplooid door haar houding met gekrulde rug over de laptop en haar ruggengraat als door Gaudi ontworpen. Wat is ze mooi.‘Ik wil geen kleren voor je kopen. Ik wil dat je bloot bent. Heel de tijd.’ Ze reageert er niet op en tokkelt driftig op de witte knopjes van het toetsenbord. Wanneer ik naar de keuken loop, hoor ik dat ze haar laptop dichtklapt.‘Is de bestelling geplaatst?’ roep ik.‘Nee. Ik vind niks naar mijn goesting.’ Ze laat haar laptop in de zetel achter en komt naar mij. Geruisloos. Ze gaat achter me staan terwijl ik oud brood op schimmel controleer. Ineens grijpt ze mijn penis en hijgt: ‘Dat is wel mijn goesting.’ Ik draai me om en omhels haar. Ik heb een snee hard oud brood in mijn hand en kras er zacht mee over haar rug. Ik voel nog maar eens hoe klein en fijn ze is. Niet eens vijfenveertig kilogram. Ik pak haar op en zet haar neer op de grote keukentafel. Ze gaat op haar rug liggen en schuift met de buitenkant van haar handen een karton melk en enkele glazen aan de kant. Ik zie dat mooie, jonge lijf dat naar mijn strelingen verlangt als een kattin naar zonlicht in de tuin. Mijn hand gaat tussen haar dijen.‘Er is nog wat boter in de koelkast,’ sist ze.‘Straks.’‘Nee. Ik bedoel. Spelen we nog eens Tango in Paris?’‘Je bent zot.’‘Please?’‘Schat, daar hebben we geen tijd voor nu.’ Ik heb het haar allemaal geleerd. De beroemdste seksscenes uit de wereld van de cinema. We hebben ze allemaal nagespeeld. Marlon Brando met de boter in de kont van Maria Schneider in Last tango, de melk over het geile lijf van Emmanuelle Seigner in Bitter Moon en natuurlijk ook alles uit Ai no corrida, Trente-sept virgule deux degrés le matin, Turks fruit, Emanuelle. Maar boven alles moet ik van mezelf houden.ik zie een meisje in het publiek.ik loop naar haar en roep en vraag of ze met me wil uitgaan vanavondmaar ze zegt dat ze dat niet wil.Ik ga niet graag naar buiten. Met een uitroepteken erachter. Text ze me nog na. Ze leest Eliott.Ze leest Yeats.Ik lees Hemingway. En ze zegt nee, nee, nee. maart: Ik blijf zo lang mogelijk wakker en wacht tot ze beweegt.Het is koud in bed. Ze begint mijn buik te strelen. Het is allemaal nu een beetje onverwacht. Misschien komt het door al die suggesties die ik de laatste tijd heb laten vallen. Ik had een idee voor een nieuwe app waarmee de gebruiker het percentage kon checken in welke mate hij of zij kans had op seks met zijn of haar partner. Een beetje zoals een weerapp die vertelt hoeveel percent kans er is op neerslag of vorst of zonneschijn. En dan fluisterde ik regelmatig een licht stijgend percentage in haar oor na een kus of een streling. Ze peutert in mijn navel. Haar vingertoppen trippelen tergend traag verder naar beneden. Ze plaagt me en streelt met haar linkerhand over mijn pyamabroek. Over mijn penis die al hard is en over mijn ballen. Ze masseert en kneedt. Ik trek vlug mijn broek uit en nestel me in haar schoot. Ze begint me af te trekken met haar linkerhand. Traag en een beetje stug. Onhandig. Ze knijpt afwisselend in mijn ballen en trekt mij af. Allemaal met haar linkerhand. Dat is toch haar mindere hand. Waar is die rechterhand? Die licht vast onder haar hoofd als een nestje waarin haar wang rust. Ze heeft zeker heel de tijd haar ogen gesloten. En fantaseert dan over Leonardo DiCaprio. Voor mijn part Leonardo da Vinci. Van het continue balkneden, krijg ik pijn in mijn onderbuik. Ik heb haar al zo vaak verteld dat ik dat niet lekker vind. Ik verleg me een beetje. Ze trekt me steviger af tot ik plots voel dat ik ga klaarkomen. Mijn ademhaling wordt hoorbaar. Ik kreun steeds luider. Ze snokt nog harder. En dan kom ik klaar. Mijn zaad kleeft tegen de lakens. Ik zou haar misschien ook nog moeten laten genieten. Ze zegt dat ze dat niet wil. Ik geef haar een kusje maar ze lijkt al te slapen met haar Leonardo. mei: Ik koop haar duizend duiven en doe duizend jaar haar afwas drie keer per dag.Ik noem haar honing, ik noem haar liefde, ik noem haar trut, ik noem haar schattig wasbeertje, pikachu, Maya de bij, lynx, pistachenootje, Angela Merckel. Ik noem haar mijn vettig poepenolleke.maar ze zegt dat ze dat niet wil.Dammit! Ik stuur haar elk type bloem die ik maar vind in alle bloemenwinkels in de stad en speel mondharmonica voor haar uur na uur na uur aan haar balkon. Ik ga zelfs wandelen met die stinkende rothond van haar en ik raap zijn dampende kak op van de straat met de blote vingers. Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre, l’ombre de ta main, l’ombre de ton chien, zing ik dan.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ik schrijf een gedicht met honderd regels die stralen en glijden als watervallende regenbogen. Ik wandel met haar op blote voeten over het zachtste mos tussen de donkerrode sequoia’s van het reigersbos.Maar ze zegt dat ze dat niet wil. Ze kiest voor een ander spoor.Ze drinkt een liter Cognac.Ik drink tien liter Dragonwell Xi Hu Long Jing thee en moet daarna zo heel lang en traag gaan pissen dat de wc bijna overloopt.En dan lacht ze me uit en zegt: ‘Hehe, Ik wil het toch niet.’Allez, kom aan! Ik voel me zoals Marcel Marceau of het mannetje van La Linea zich zou voelen wanneer ze zegt dat ze het toch nooit wil. Ik heb de no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues I got the no pussy blues Damn! I GOT THE NO PUSSY BLUES

peter mmm Verreth

179 1

Novemberpoëzie - dag 20 - week

hoe graag wil ik een open deur de laatste sleutel achter een blinde vlek ik ben een metser een kei in het bouwen van muren om een ander en ik word week na week transparanter.

Vanessa Daniëls

21 0

Fado

Ik vouwde een papieren bootje vulde het met watten en legde mijn droom erin. Ik liet het te water temidden van geurig schuim en met mijn warme adem zond ik het weg. het schommelde het dobberde het raakte kant noch wal Binnenin me viel een koude nacht en voerden verre winden woestijnzand met zich mee dat vlinders doodde. Ik scheidde het water en liet het bootje zinken. Met ogen droog en hard als stenen keek ik toe. Ik trok de stop eruit. Met het badwater ging daar mijn droom.

Hilde Christens

264 1

ventiel

zucht... uit een ventiel komt niet voor niets lucht

saskia van laere

32 0

BLIJDSCHAP

Haren in de wind, verblijd door de zon. Onze dag, kon niet meer stuk... Wat een geluk! We warmden ons op, terwijl, we luisterden, naar de zachte geluiden, van de wind. Hij vertelde ons de mooiste verhalen, over zijn spelletjes, met de zon. En hoe het allemaal begon.... Meneer De Wind, wilde eigenlijk, dit allemaal eens kwijt. Hij vond Mevrouw De Zon, soms wel eens een echte non. Een beetje te braaf, en af en toe, een leuke bonbon!

Martine

21 0

DOOR WINTERMAGIE BEVANGEN

Wanneer de dagen weer korter raken, en de donkerte zijn intrede doet, hoor je me een zucht van verlichting slaken, ik word betoverd door een warme gloed. Mijn ogen beginnen te twinkelen, m'n wintertenen jubelen constant, in mijn hoofd gaan belletjes rinkelen, ik bevind me in Winter Wonderland. Komende tot dat magische besef, wanneer ik het vijfde glas glühwein hef!

Rebelle van Reymerswael

9 0

Decembernacht

Hoe bitterkoud waren de nachten van weleer Beneden doofde langzaam de gloed van de kolenkachel Boven was je vergeten de rolluiken neer te laten Op het slaapkamerraam stonden ijsbloemen Ze fonkelden door de maan die door de bomen scheen Onder de warme flannellen lakens Draaide jouw broer zich om Zachtjes gleed jij uit bed Geen tijd om pantoffels aan te trekken Met blote voeten van de trap Geruisloos opende je de keukendeur Flauw lichtschijnsel viel door het sleutelgat In de woonkamer was er licht Je hoorde geroezemoes Je hart bonkte toen je door het gaatje keek Gedaanten verplaatsten zich Dan was er een schim Plots zag je niets meer Je rilde en snelde de trap op Dan kroop je met ijskoude voeten Weer tegen jouw grote warme broer aan Hij snurkte, maar het kon je niet deren Voldaan sliep je in Je wist nu wel zeker dat de Sint was langsgekomen

Vic de Bourg

39 2

Groene gewetensvraag

vandaag heb ik aarde uit graszoden geklopt het was alsof ik een dierbare dode op het sterfbed met zo'n scène terug tot leven wou wekken waarom, waarom moest je mij nu al verlaten? zat voorovergebogen op de knieën met vuisten en hopeloze gebaren in te beuken. het was toch zo'n zielig zicht. spade en hark stonden me sprakeloos bij. aarde gleed mijn machteloze vingers door er viel net geen traan, ook geen requiem gehoord maar wel een netwerk van fijne worteltjes zichtbaar die ik uit het leven plots had weggerukt. ze leken aan mij te vragen en staken allemaal tegelijk hun armpjes de hoogte in: waarom, waarom moeten wij de wereld nu al verlaten?

Lode Van Wabeke

4 0

Novemberpoëzie - dag 19 - in één ruk

potten confituur en kruimels op mijn bord het wordt zo moeilijk stil in mij het prikt en jeukt en trekt verrekte snelle dagen met snelle wensen van snelle mensen rukken op in mijn kop en ik kan niet anders dan aan jouw mouw trekken want je kan het zo gek niet bedenken of er is al een ander mee weg met jou of met het beleg

Vanessa Daniëls

15 0

de stad is moe

De stad is moe De stad is vuil De stad is boos 10 jaar geleden was het alweer. Barcelona. Terwijl mijn lief een conferentie bijwoont, strekt de dag zich voor me uit als een leeg canvas. Die tijd krijgen in een vreemde stad, het is een onverwachte luxe. Barcelona was altijd al complex voor me, een soort levende identiteitscrisis als kenner van het Spaanse binnenland, en wordt dat vandaag nog meer. Binnen een tijdspanne van 5 uur meander ik zonder kaart van een café solo onder een palmboom (in november!) via een tentoonstelling over feminisme, recht richting straatprotest. Sinds enkele weken bezetten jongeren het universiteitsplein in een geïmproviseerd tentenkamp, als protest tegen de uitspraak over de Catalaanse parlementsleden en het politiegeweld dat volgde na eerdere manifestaties. De bus die bezoekers naar de binnenstad brengt, moet er omrijden om Plaza Catalunya nog enigszins te kunnen bereiken. De stickers vind je overal in de stad: op vuilnisemmers, lantaarnpalen, onder je voeten op eeuwenoude tegels: l‘LLibertat Presos Polítics!’ - #genercacio14 -‘Spain, a real dictatorship’ - . ‘Todos iguales, todos san papeles’, #NiUnaMenos. Een rugzak op mijn rug blijkt voldoende reden voor de inwoners om me stuurs aan te kijken of in het Engels aan te spreken, hoewel ik perfect Spaans spreek. Het is ontnuchterd als toerist te worden bejegend in een land dat ooit als mijn tweede thuis voelde. Maar ik ben natuurlijk écht: een toerist. Zoals 7 miljoen anderen per jaar. De paradox van de toerist is dat niemand toerist onder de toeristen wenst te zijn. Ook ik redeneer zo, en het uit zich in mijn gedrag: als ik sneller stap, in de metro verveeld voor me uit kijk, een zonnebril draag en de kleine parallelstraatjes induik in El Born – zal ik wel mooi oplossen in de lokale bevolking. Ik moet lachen om mijn eigen doorzichtige gedrag. Alweer een paradox is dat die zelfrelativering me niet belet het truukje toch vol te houden. De stad is vuil en druk. Ik haast me over de uitgesleten Rambla. Ook dit is Barcelona. Na Venetië en Amsterdam een van de meest geciteerde voorbeelden van massatoerisme, tegen wil en dank. Gevelspandoeken herinneren me aan de wens van de bewoners om geen gegentrificeerde woestijn van verhuurappartement te worden. Ik mijd bewust ketens, winkel bij de lokale kruidenier en kies boquerones fritos bij een oude Catalaan. Ik blijf mensen op straat of in het appartementsgebouw waar we logeren, consequent vriendelijk groeten, ook al groeten ze niet terug. Italo Calvino schreef: “de stad ademt in wat wij uitademen. Moge het in hemelsnaam liefde zijn.” Vandaag voel ik die liefde niet. Vandaag is Barcelona een podium van de wereld in crisis, van veranderde narratieven, van het omverwerpen van een dominant discours. De stad is handen van zij die de status quo verwerpen. Oude verhalen, nieuwe, urgente hoofdstukken. Dit is Barcelona.

JanaK

59 0

Het handtassenmysterie

Eens in de zoveel tijd breng ik een bezoekje aan de Kringloopwinkel. Ditmaal vergezeld door mijn 14-jarige petekind. Terwijl zij er een sport van lijkt te maken om het meest spuuglelijke voorwerp op te sporen, snuister ik tussen het porselein. Ik heb een voorliefde voor romantisch gebloemde borden en kopjes en moet me inhouden om niet met wéér een stapel servies thuis te komen. Dan valt mijn oog op een mooie schaal met lieflijke roosjes. O, wat is ie leuk! En nog helemaal gaaf. Ik spreek mezelf echter streng toe en ga op zoek naar mijn petekind dat ergens tussen de rekken ronddwaalt. Samen vergapen we ons aan de meest uiteenlopende voorwerpen. Vintage blikken dozen, asbakken in de vreemdste vormen, voorwerpen waarvan het doel niet duidelijk is, en nog veel meer. Als we weer langs het rek met serviesgoed komen, kan ik niet langer weerstand bieden. De gebloemde schaal blinkt me smekend tegemoet. Ach, die tweeënhalve euro kan ik nog wel missen, zeker? Er is vast wel een plaatsje over in de kast. Ik weet nog niet wat ik in de schaal zal serveren, maar ik bedenk wel iets. Hij gaat hoe dan ook mee. Blij als een kind loop ik met de felbegeerde schaal in mijn handen met mijn petekindje richting kassa. We komen langs de handtassen en ik blijf met open mond staan. De hoeveelheid handtassen die er is uitgestald, is niet te bevatten. Leren exemplaren, handtassen van kunststof, maar ook volledig stoffen tassen. En dat in de meest uiteenlopende kleuren. Met of zonder gesp, met korte handvaten of juist een lange riem. Met of zonder rits, franjes, veel of juist weinig vakken. Ik kijk mijn ogen uit. Sommige zien er nog als nieuw uit. Ongelofelijk dat mensen die allemaal wegdoen. En zo veel, zo ontzettend veel! Ik pak een mooie bruinleren handtas van het rek en bekijk hem van alle kanten. Ziet er nog prima uit en ruikt naar echt leer. Ik kom serieus in de verleiding. Maar ik heb thuis al een handtas en voorlopig nog geen nieuwe nodig. Hm, dat kleine hippe handtasje is ook wel erg leuk. En met veel handige vakjes. O, wacht, die rode is ook fijn. Zou mooi staan bij mijn retrojurkje. En is een zwarte handtas niet eigenlijk een onmisbare basic in een vrouwengarderobe? Ineens begint het me te dagen waarom er zo veel handtassen in omloop zijn. Ik heb zo’n vermoeden dat er hier ergens ook bijzonder veel vrouwenschoenen zullen liggen…

Vera's Column

3 0

Novemberpoëzie - dag 18 - The elephant in the room

Het zijn niet de anekdotes maar de grote gebaren in mijn woorden die glazen omstoten denk ik net op het moment dat een breeduitgelopen man op de trein een te jonge vrouw aanstoot met een teveel aan verbaal libido. Ik ontwijk nog net de scherven.

Vanessa Daniëls

36 1

Zuur / 2

Mijn PH waarde is niet meer wat het is geweest. Een oplettende lezer leest mijn verhaal in de lijnen van mijn gezicht. De laatste resten van mijn goedgelovigheid stremmen mijn slokdarm. Mijn adem ruikt naar Zuur. Alle suikers om te verzoeten vreet je gulzig bij me weg. Op zondagavond als je gaat je weekendtas in het zicht. tel ik ongezien de gaten in het Tienen suikertjes pak inventaris van de schade. Mijn tong smaakt naar Zuur. Een weekend van ingehouden woede om wat je hebt gedaan. Volgende zondagochtend vraag ik jou opnieuw: "3 suikertjes in de koffie, lief, is dat niet wat teveel?" Er komt nooit een antwoord op die vraag. Ik schrijf je nieuwe wachtwoord op en slik.

Susanna

18 0

Zuur / 1

Zij spuugt het teveel geworden uit over de koude tegelvloer. Warmt de aangekoekte resten op en voedt ze haar publiek. Ze wint en glimt en daar sta ik met lekgestoken vertrouwen. Een zelfbeeld gelijk aan de koude grond waar ik liever onder lig. Woorden ketsten tegen de muren van de glazen pyramide. De wanden afgedekt. Zonder ramen, zonder publiek. Een onderonsje tussen vrouw en vrouw En ergens ook een man.

Susanna

32 0

genade

je verdient niet dat ik de stenen rozenkrans om je hals hang, je dwing tot een gebed voor Lucifer dat ik je kaalgeschoren, in een jas van pek en veren aan een paal knoop, in het vizier van een volk. je verdient het niet dat ik je geradbraakt, gebrandmerkt, als een slang in een zak genaaid, op de ezel laadt, voor een reis naar de afvalberg. je verdient een lichte straf, maar dan levenslang.

Wim V

7 1