Simon Sileghem

Gebruikersnaam Simon Sileghem

Publicaties

Verzin 03 / Reveil 19

Prijzen

Teksten

Marie

In je huis, Guus waakt een hond en ook een kat Maar wel een dolle weerwolfskat die zo snoezig is Dat elke indringer, bandiet of piraat Met een enkel ooggebaar zich terug in de armen van zijn moeder praat Vervolgens veegt de pluizige staart het huis schoon van dromend ongevaar

Dagen van jaren

We spraken over de tuin het huisje aan het wandelpad We spraken over bomen met fruittrossen in de zomer Stil lag de vijver er nog goedgevuld bij Zoals het moest zijn, spraken we erover We spraken over dagen ver voorbij de volgende heuvel In vogelvlucht zouden we ze nemen, de dagen van jaren, minuten van ervaren We spraken over alles maar nooit over dagen die we niet zouden halen

Harde dood

Terwijl je daar lag Een hond naar buiten staarde en liefde zwaar in lucht bleef hangen Vielen een voor een de lampen uit Peertjes gloeiden te warm voor zachte huid Armen omsloten mijn nek laatste, ander, maal Levensliefde beloofde voor zichzelf te zorgen Broer, je oudste, zat naast je Een voor een vielen de lampen uit De dood te hard voor zachte huid

Zondagvoormiddag

Loom stap ik naar buiten De wind neemt mijn haren vast en een winterse zon begroet mijn ogen Losse bladeren slepen zich door de tuin Ik ruim de vergankelijkheid van mijn honden op Een van hen lijkt iets te zeggen 'Scheppen maar' Klootzak.

Afscheid

We stonden op keien Aan het Zwitserse meer Van je rug nam ik een beeld Je zicht schreef ik elke dag weer Amper jaren later en De achterzijde is al dat mijn ogen halen Waar zijn de lippen die ooit mee Langs de gekartelde rug dwaalden Nooit zal ik je nog zien In de kleine bol aan het Lichtgroene Zwitserse meer Alleen het water heeft nog recht Op wat je toen zag, De jaren en beelden Van gevoelsbeheer

Festival van de nacht

Hier heerste deze nacht de vlag van ongeduid gelach De stille minneboer heeft de top verast Laat het land, het volk, de verbergende dag Opflikkeren voor wat deze cultuur vermag Hier heerste deze nacht het brandende boek Dichters, lever zacht verwarmde verzen – Aan De Verlichting van de straat gekraakt Hier heerste deze nacht de haat Het trieste glas zonder levenswaas Een sprankelvonk voor vingers van ijzerdraad En toen het licht werd, bleef de rook er hangen In onze naam niet gedaan, maar we begrijpen het wel Hoor toch hoe de nachten onze macht verstaan

Veiligheid

Zit je veilig daar In de bovenste kamer van mijn hoofd? Hoef je geen kussen om de kieren, Dichtregels om het lampje te versieren? Een poëtisch schilderwerk op De binnenkant van mijn brein Zo eentje waar er nooit punten zijn Komma’s, alinea’s, ja, een woordenboek Met rijminslag als rookgordijn Maak er maar je thuis Ik hoop dat je even blijft En als je daar veilig bent, Kom ik even op bezoek

Grindse paden

Op grind maak je plekken Dat weet men nu al jaren En toch, en toch kan ik geen tocht sparen Ik zie het wel Grindse paden waar lusteloosheid zich laat laven Ik hoor het wel Vogels blijven weg van de rand over dat laatste sprietje heen En toch, en toch kan ik me geen tocht besparen

Ellen

Je naam draagt alles wat ik al heb gedaan Alsof het leven 'af' is twee dwergenletters met afval betekenis Neen, je bent niet afgerond, afgekraakt of afgezet Je leven/levens vliegen nog steeds in het rond 'Af' is wat men een hond wil leren, ook al doet ie het niet Jouw naam betekent nooit af, eerder 'nooit af'

De tijd waarin echt nog bestond

De wereld draait keer op keer weer rond Als de grammofoonplaat uit de tijd waarin 'echt' nog bestond Althans, zo zei je ’t mij Maar ik geloof je niet Want de wereld draait keer op keer weer rond En jij, aan het uiteinde van mijn bed Voelt toch nog steeds als echt

En passant ben jij de mooiste

Ik zag je er staan. Net niet groter als mij, ogen op gelijke hoogte. Volledig in het zwart, met blond haar als een lamppaal in een dorpse nacht. Nog voor we spraken, kwam de muziek en iedereen rondom ons danste. Ik sprak met een vriend en zag hoe je je rug keerde. Een meertje lag boven je zwarte topje, maar zwemmen was er nog niet toegestaan. Mijn armen draaiden licht naar je. Vingers op tast. Ik hou van je. Nee, te vroeg. Maar vooruit dansen op lichte tenen, dat mag. Nu, enkel nu. Neem je vast. Een schip langs de kade met zicht op open zee. Net zoals het vlechtje in je haar, is de manier waarop je naar je drankje kijkt, hetgeen me het meest opvalt. Je ooglid halfweg naar beneden. Je vingers om het glas als tulpen in het gras van een te vroege lente. De alledaagse handelingen zijn je mooiste, wil ik je zeggen. Maar mijn vriend sprak te veel.

Sterren tellen

Je kan de sterren tellen Eraan beginnen is vaak de eerste stap Wijs je vinger, probeer je rekenlust te stillen Adem in en uit, net hard genoeg om de maan te doen vallen Eén ster minder doet je bonkend hoofd geen kwaad Vooruit dan maar, je pink houdt de stand Schokbeweging en een en twee tot tien, er valt nu eenmaal wat te zien Verdorie, een vliegtuig Telt dat mee?

Wist je

Wist je dat er nooit genoeg schelpen te rapen vallen op het strand? Wist je dat een ster veel te snel uitsterft, het licht te vaak wegvlucht? Wist je dat ik genoeg heb aan een boom in de regen en jij, zachtjes tegen mijn schouder voelend?

Een kersenboom

Zoals een onweer abrupt eindigt met een donderslag over het dak Zoals een hond, liggend in de mand, de avond beëindigt met een stille blaf Zo was het dat de kersenboom zijn vruchten verloor, het witte laken afsloeg en mijn jeugd naar het verleden droeg

Mijn poëzie is verloren

Want woorden zijn niet langer voldoende om jou te beschrijven Schrijven komt weer niet Er is alleen maar de jij Tijdens slapeloze nachten Als een deur die open blijft Of eentje die in het slot de stilte slaat wanneer een wind door de kamer raast

Tijd voor wat rebellie

Excuseer moeder, maar zo gaat het niet Het hekje van de tuin ligt neer, rinkelt in verschiet Barstend van groen staat je boom schouder aan schouder met appel en verdriet Laat de bramen maar groeien, Vergeet het jaarlijkse snoeien, Laat een bom ontploffen en wees door het leven getroffen Neen, je bent er niet, maar zo gaat het niet De dood zit in mijn hoofd maar het roepende leven zit in je boom

Moerbei

Geen idee hoe we de zomer zijn doorgekomen, jij en ik De herfst stond er plots op een ochtend die tien minuten later startte Neen, geen idee hoe dit komt Je zei me nog, vergeet de zon niet neer te halen voor de nacht Dus op de ladder in de pas gesnoeide moerbeiboom trok ik aan het touwtje Voorzichtig, het lampje uit, een glazen bol breekt zo snel En later sliepen we onder lakens die niet voor herfstwinden zijn gemaakt Het raam werd een vijver, maar dan in verticale baan De zomer is voorbij omdat ik te lang staarde naar de gesnoeide moerbeiboom

Dat was het dan

Laat het jaar voorbij zijn Mijn moeder is dood, grootvader ook Met mijn verloofde is het verbroken Liefde plots verdoken Laat het nieuwe jaar starten Nu in juli, tijdens een of andere zomernacht Dan kan de woede gaan liggen Het nieuwe verzinnen beginnen Laat het gewrongen jaar voorbij zijn De gezegde woorden verdringen En het verleden, in linnen gewikkeld, Zacht de rivier af dwingen

Een etentje

Je begreep het niet Een verhaal van teveel Het teveel van de wind werd voor jou het teveel van het feest Goodmornin’ sunshine terwijl de zon achter de wolken dreef Maar je had gelijk, Je stelde een etentje voor, en je had gelijk

De lege jas

Ik zag je jas er hangen, losjes over de stoel, Alsof je even buiten was en het leven terug zou beginnen Maar zoals de mouwen daar hingen, droog van jaren, met de lege gaten, besefte ik dat de jas nooit meer zou praten Dat mijn ogen, op jouw jas gevallen, je liefde verspillen