Camilla Peeters

Gebruikersnaam Camilla Peeters

Opleiding

Cursus proza-schrijven op school, in het vijfde middelbaar ASO

Publicaties

Prijzen

-Prijs voor meest creatieve inzending uit de reeks op de Junior Journalistenwedstrijd 2016, voorronde van Mortsel
-Tweede plaats uit de reeks op de Junior Journalistenwedstrijd 2017, voorronde van Mortsel
-Deelname aan het Broeihaard Kunstenfestival 2017 met ingesproken teksten, in de categorie Beeldende Kunsten
-Deelname aan het Broeihaard Kunstenfestival 2018 met black-out poetry -Deelname aan de Young Critics Workshop 2018, op het MOOOV-filmfestival in Brugge
-Deelname aan Nightwatch in het Fotomuseum met de performance van 'Plaaster'

Teksten

een anatomie van de wereld (mijn tijd)

al mijn dagen zijn neergelegd voor me in wegvluchtende lijnen al mijn dagen zijn lichtelijk uitgestrooid voor me ik heb mijn tijd neergelegd in morgen en morgen en morgen en waar is mijn tijd vandaag ik heb mijn tijd in de tien uren licht in december ik heb mijn tijd in de zonsondergang om vier in de namiddag er zit tijd in de pagina’s die ik lees afgedrukt fysiek gemaakt zodat ik de verborgen tijd kan onderlijnen een organisatie van alle manifestaties van hetzelve monotone blok van differentiatie allemaal spul en relatie princes, subject, moeder, dochter, zijn vergeten zaken want elke vrouw alleen denkt dat ze een fenix moet zijn, en dat ze dan niets van dat alles kan zijn, van wat ze is, behalve zichzelf wat wakker is zijn de kinderen op de straat die afsteken bliksem en rook alles bestaat maar opgegeten door rook en verwarring en hangende ogen die vooruitkijken er is geen gezondheid; dokters zeggen dat we op z’n best een neutraliteit genieten en kan er een ergere ziekte zijn dan te weten dat we nooit wel zijn, en nooit zo kunnen zijn? we worden geruïneerd geboren: arme moeders huilen dat hun kinderen niet juist gekomen zijn, en niet klaar zijn maar dat ze met snelheid komen en dat ze zonder voorbedachte rade vallen op een dreigende nervositeit

Camilla Peeters

EN WAT DAN NOG: ZONDAG TOT ZONDAG

dat we heel veel zeiden op hetzelfde moment en lachten hoe dat ons kleine met vlinders bedekte kinderen gedicteerd wordt kleine met vlinders bedekte kinderen zei de man cynisch en men leeft en sterft alleen of iets in die trant ik geloof er alleszins niets van bevestigden wij beiden wederzijds en omgekeerd en daarbij zijn wij geen kinderen meer het is mij voorgekomen een droom in een droom waarin ik vooruit ga begrijp het het het het is daarom dat ik soms schrik heb en uit het raam zie ik (Op Een Zomernacht Een) slapeloze nacht zie ik in een open raam een vrouw zij praat tegen niemand zij heeft een scherm in haar handen praat tegen niemand ik hoop dat zij een dure vrouw is die duur praat zoals iedereen zich verkoopt hoop ik dat zij duur is ik veronderstel veel dat er altijd nog een dag na vandaag komt en dan nog een dag en dan nog een dag en wat dan nog il faut imaginer Sisyphe heureux en voorts en voorts dat leven op te hoge frequentie schrijf ik met trillende handen je mag mijn twijfels erover hebben dan nog kies ik jij die gelijk heeft als het potentieel daartoe vertoond van de nee’s die ik dan en nu krijg lijken er voor jou dingen bij te komen en voor mij dingen af te vallen onze band is vet en spillebeen want samengebonden met meer dan een enkel touwtje er is genoeg ruimte voor variatie we zijn samen een ingewikkeld web die de wereld verovert

Camilla Peeters

Verdomde Tom Robbins, Some Barking at the Moon

LIFE IS LIKE A STEW YOU HAVE TO STIR IT FREQUENTLY OR ALL THE SCUM RISES TO THE TOP las ik op een ander continent en ik dacht Wij en Ik wij en ik wij zijn allemaal stadskinderen met de nádruk op Stad; allemaal geagiteerd richtingloos, nagels onder het stof (of scum?) van ramen die niet vaak genoeg afgespoeld worden allemaal denken allemaal denken hé over hoe die ramen zouden kunnen blinken als ze maanlicht of sentiment zouden doorlaten: ze blijven on-gespoeld en wij en ik wij vallen eronder in slaap met de nádruk op Kind; allemaal geagiteerd richtingloos, als een labrador gelegen op de schouders van ouders die vriendelijk vragen thuis te blijven het verzoek vriendelijk afgeslagen ik ben het omgekeerde van een kind denk ik dan over mijn leven voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn voor de stenen giganten/vierkanten in Gizeh, vrouw met fakkel op Liberty Island wat een fletse flits als een sukkel moet zijn voor de Nieuwe Colossus die achterbleef met de assen van al die beloftes in haar fakkel slechts geleden enkele ogenblikken denk ik ik ben het omgekeerde van een kind Ik Kan Alles DAT ALLES ER DEEL VAN IS DAT HET NOOIT TE LAAT IS OM EEN GELUKKIGE KINDERTIJD TE BELEVEN zei Verdomde Tom Robbins over liefde en over pakjes sigaretten die zo gesloten als een deur blijven en ik kan je verzekeren, Tom Robbins, het is opendeurdag hier in de stad ik kan je verzekeren met een neus die de curve van een regenboog volgt, knikt links rechts links rechts links rechts links rechts NEE hier wordt gekozen welke deuren en ramen en portalen naar het hellevuur openblijven welke opgeblazen worden ze werken hier overal aan de Nieuwe Stad hier hebben de stadskinderen CHOICE CHOICE CHOICE en de ramen zijn ondoorlaatbaar maar doorzicht-baar en hier is niemand kleurenblind wij kiézen hier de dingen om blind voor te zijn maar doorzicht-baar zodat voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn in het leven van twee (of meer?) stoffige stadskinderen zij in de nacht simultaan gluren door gesloten windows naar de maan en alle mystiek ervan die ze in alle haast vergeten zijn

Camilla Peeters

de hele boel

en wat dan nog wat dan nog en wat dan nog wat dan nog en dan nu over borstels denk je aan mij maak mij dan een borstel en schuur mij tussen de inkepingen van je ziel geloof mij over mij: ik heb zoveel stekels je kan mij gebruiken als een borstel en dan nu over jou die jouw hoofd openkrabt het is maar dat ik zo scherp kan zijn

Camilla Peeters

ontgaan en raam en braakliggend

ik probeerde mijn handen te wassen onder deze kapotte kraan ze is helemaal op ik droom vaak over zwembad, oma, mijn handen uitsteken in het niets ik zal de assen van een verlopen wij uitstrooien over de stad waar het al vol ligt van zinloze longen, lege glazen en uitlopende ogen ik zie jouw paar ogen je bezit een voor mij bloedrode wijsheid ik rol over de grond ik zal me wentelen in een steeds wij ik maak een incisie rond mijn slapen een perfecte cirkel een aureool neem mijn schedel zachtjes af een hoed waar ik verdamp zie een opwaartse zwaarte hier liggen lange lijnen een overschrijding ik zie zwarte spijt als vergif ik als denkruiter spring nog een grens over word als praatsjamaan to dissect myself past beter dan te zeggen dat ik mezelf doorsnij het is eerder een werk van zachte vingertoppen die glijden hier en daar op gaten stoten en zichzelf respecterende armen uitzoeken omsluiten er zijn hopen materiaal in dit huis uit intuïtie vullend functioneel ik volg een methode mijn schedel een hoed een rugzak een schild waaruit ik vertrek geloof dat ik heel ben een waarachtig schouwspel mijn gekraakte, mijn prachtige niet meer vingerwijzend ik ben kasteelachtig architecturaal ik word niet meer ik ben ik ben ik ben

Camilla Peeters

denk-komeet

in het donker ben ik bang te vergeten wat er zo voor me ligt op enkele ogenblikken van de nacht als een denk-komeet voorbij scheert waar gaan alle goede ideeën naartoe na gedacht te zijn in een blik vork bord wanneer ik de tijd oversnij en stuk per stuk opeet wanneer ik van me afschrijf het heden verterend

Camilla Peeters

serpent valentijn II

februarische zon is een excuus ontrouwe viervoeter is een excuus laplandisch licht is een excuus twee armen waar ik op lig misschien neerwaartse hond harde hand alles onder pleinvrees en dan maart en dan maart en dan maart twee armen waar ik op lig misschien ik ben compleet uitgestrekt in mijn these en maagstreek is paniek in mijn anti-these en dan botst alles in kort moment bellen voorbij stappen als bijna gebeurde taal als botsingen en cyclisch leunen ik geloof je in nederlands mijn hoofd draait in engelen en soms spreek ik bij de koehoorns gevat als zes uur ’s ochtends geluk heupslang ik ben stapelgek op jezelf daar snij me je vlieg je door schuine ouderlijke dutch angles we kijken door schouders wil ik jouw schouders krabben trouwe viervoeter ik weet het ook wel ik weet het ook wel als een vrijgevochten opgekropt wandelend ganzend geluid gemis als MIST lees je me

Camilla Peeters

chimaera

de woorden miserabel en memorabel lijken te hard op elkaar zoals in een onbeschreven brief die in de categorieën die we kennen niet past hoor ik niet veel meer in de wetenschap dat ik mijn linkeroor diep heb ingegraven in het kussen dat lijkt te helpen mijn keel ziet een beetje zwart achterin zoals gepeperde mensen niet snel zullen toegeven valt er iets te zeggen voor hangen uit een raam met zicht op de katten van de onderburen zoals gepeperde mensen niet snel zullen toegeven valt er iets te zeggen voor slapen zonder interval op sommige vlakken is het een gewone morgen ik eet geen vlees meer en er wordt niet aangeboden de afwas voor mij te doen ik kijk hoe jij eet en breek wat er van gisteren overblijft in twee en dan stel ik mij voor dat wij tezamen liggen op het bed van het universum de straten hangen wat door ik heb pluimen van onder mijn oksel vandaan gehaald en we zijn allemaal engelen we springen we springen we kunnen zien hoe we buigen voor elkaar

Camilla Peeters

In een hamer

Of het zin heeft om te kijken te kijken Te tellen wie heeft er nu meer nacht verdwijnt Het sensibele niet wanneer het verschijnt Ik word al eens aangeroepen en versta Dat de meest zinrijke beelden van Pygmalion Gebouwd zijn op ellende en Hoeveel dieper kunnen mijn voeten nog verdwijnen in slaapgebrek Door de deur van mijn verbeelding staat heel wat moois verscholen dat Me beroert tot tranen toe Hoeveel afstand is er nog nodig tussen Drie caffeïneloze dagen om Dan nog steeds te voelen te voelen Ik pak mijn aanwezigheid uit Mijn zijnswezen leidt een eigen leven: met een Eigenheid op een of andere manierende belevendheid Ergo mijn innerlijke landschap: conversaties tussen een Oneindige essayist en een Gegrond gegrond stuk venijn Ik zet de dingen in hokjes zoals Het geluid van nagels tegen kristallen kop en engelenstemmen zwerven in een Cirkel van die aard en kop op mijn borst Goedemorgen iedereen op een rij Blaas hard op jullie vingers laat me toch Iets opmerken van verlangende waarde: Hoe gaat het met de nestjes die jullie hoog houden Ik zie handenvol spinnenwebben Ik zit getikt in een muur

Camilla Peeters

VOGEL/DRAAIEN

ademen voelt zo goed bij het draaien van het jaar zal alles omgekeerd staan zal ik geleerd zijn we zien wel we zien wel nog een keer ademhalen en dan is het voorbij in draaiende sneeuwvloklampen in kolken nog een keer ademhalen en dan begint het weer het draaiende het draaien over een punt en het wandelen over een lijn de balans tussen onze handen zo hoog in mijn longen dat ik alles opleg/opzij hou/inhouden van de adem dat dat veiliger is des avonds staan we stil kijken we over onze schouder er flikkert nog iets draaiende sneeuwvloklampen of iets mooiers dat alleen wij mogen bezitten sluit je ogen ik wil dat je het niet ziet enkel voelt en er zit niks in mijn mouwen verborgen een vogel die jij bent landt met afdrukken in mijn schouders waar ik stevig stilsta ik durf tot stilstand te komen

Camilla Peeters

Denken Op Muziek

Denken Op Muziek nieuwe definitie dat er geen vaste oplossingen zijn geen beloftes zijn echt ik ben in een donkere kamer heb geprobeerd mezelf te ontwarren van alle elastiekjes het is prikkeldraad rampzalig ik bloed overal het spijt mij zoals elektronische golven soms denk ik na over zelfmoord en dan zou ik niet weten hoeveel dieper ik nog zou kunnen graven ik zou Thanatos zijn en niets anders meer ik zal dus maar blijven verdergaan verdergaan smak mijn hoofd tegen de vloer kleine spetters een curve een wijnglas in mijn aderen dus ik ben rood vanbuiten zoals ik ben rood en vuur vanbinnen er kan maar een conclusie zijn dat is we zijn allemaal ongelofelijk bang en buiten is ongelofelijk bang en in mij zijn er ongelofelijk bange deuren en zoals een auto ongeluk ze zijn wagenwijd open en ons als geliefden zijn wagenwijd open zoals een bloedend oog en gesloten zoals ik tijdens lunch en tegen de lente zal ik helemaal leeg zijn of terug open het betekent allemaal hetzelfde meer en tegen de lente of tegen de lunch ik kan het verschil niet meer zien ik zal helemaal apathisch zijn ik zal naar je kijken met een frontale blik en ik zal zeggen ik kan mijn benen niet voelen ze nemen me nergens meer heen al wat ik wil is een raam om uit te kijken misschien zie ik je de straat oversteken en hoor ik die muziek spelen in mijn hoofd ik zat te denken aan hoe we ons gedragen als cinema wezens in donkere theaters vermoeide duimen je kruipt naar mij en wordt de kleinste man in de wereld kleine haarplukjes tussen kusjes hoe je mijn elleboog opheft om mijn vingers dicht bij je lippen te brengen hoe je mijn elleboog opheft je zei dat voeten een medium zijn voor intimiteit en nu kan ik mijn hielen niet meer gewoon op het asfalt neerzetten je was nooit raar je was altijd ver weg en ik was altijd een vergrootglas omhoog aan het houden om me elk detail te herinneren altijd ter voorbereiding ik was altijd een vergrootglas omhoog aan het houden ik was altijd al verliefd ik was altijd al verliefd

Camilla Peeters

Arcana in Universiteit

voor schorpioenen zijn alle dagen massa’s zo lang een eenmansfeest het is allemaal goed het is allemaal goed het is allemaal goed ikben te ver aan het rijden en te snelhet is goed het is goed het is allemaal waar alles wat je zegt is waar zelfs de leugens zijn waar in zoverre ze je gezicht omringeneen stoel een handstand voor gemeenschap een hoera voor individuen en duels het is goed om me waarachtig te kennenals iets etherisch; dat snel ontsnapt rijkelijk genotik kan seizoenen naar jouw elkeen duw me trek jeslurp domme paarse brein wormenze kruipen naast dode spinnen lichamengod schiet met eten ik geef niemand de schuld

Camilla Peeters

overvloeiend naar de volgende ---

ik speel en mijn eigen voeten zuigen mijn tenen op ik ben kleinkleine gekke kruiper lakens en zware versierende gedachten en zuchtenik ben en word en heb helemaal geabsorbeerd on-gelijkend dooren door vergekt laat me gaan en verdikt ontsteking zoals een hond casus van laatste tijd ik wil meer enlangere nachten maken me vrouwe schizofreeneenzaat geschreven op mijn linkerborst op de rug van mijn linkerrib afgrijselijkegedachten en wonden en ver van het oogontevreden gekreukel van stromen en voorwaarts ik weet niets mijn rug tegen mijn hoop ik zal de honing zeven en toch niets bijhouden mijn tong rolt terug in mijn mond alleen stilte niet orakel rood en zwart een embleem voor appels en kraters vergif en gedachtestroom parafernalia en huishouden vrouwen op de kust vrouwen in jurken en in hopen mijn eigen twee oneindige verlangens

Camilla Peeters

H-Het Beste Nog

alles roze voor altijd alsjeblieftzet je hoed op het zal geenverschil maken in mij die nuongetekend is voor lange vingernagels enkrullige sjaal rijdend door de asvan je ogen in een sixties suburbia in mij die nu ongekleurd krullerig isglimlacht ik verdraai mijn gedachten in accessoires zodat ze een leven passenvatbaar voor autoriteiten ik zitknie diep tussen oppervlakkige lakens ik wil het uitwissen houdingbetekent donkerte mijn merg weigert elke ochtendlichaam-gedachten en jij-maatpak ik zat op de rand van een vierhoekigoor mijn voeten de tanden om witte nachten te bijten om te fluisteren hoe zelf-leugens enliefde geeft me niets dan het leven en dezwakke notie dat niets met meer dan een magere vaagheid komtgeschreven op mijn dunne tenen hoe wandel ik lateraalje heft je hoofd en staart gelijktijdigop zoals een stinkdier is altijd misschien vervaagd zoals jij bent altijd aan het brullen voor jezelf zieligezot hoe de wereld een tragedie iszonder jou hoe stop ik met denken datik ga sterven

Camilla Peeters

E-Span De Teugels

dit is niet uitgespreid op huiddit is een exotisch object in mijn huis dit is geen ijdele hoop dit is stampende gronden metaal vasthoudendgangen vol dit is geen verering dit is niet de waarheid maar ik maar ons dit is orkaanhorizontaal maar ik maar ons we zijn meer dan een beetje maar ik maar ons iets zo fel en supernova in jouwaar ik mijn snuit in begraaf schreeuw voor hyperrealiteit zoals eenschild zoals een spiegel die ik uithoud naariedereen en ik hoef mezelf niet te zien enik hoef hier niet langer te zijn kan opstijgen als een hele mantel-vorm wanneer heeft de rook je palmen verlaten

Camilla Peeters

Superieur & Crimson

ik hoop dat ik mijn hoofd nog minstens vier keer zal stoten op die verdomde steen ik hoop dat ik mijn hoofd erg hard zal stoten en veel zal moeten ondergaan en pijn zal hebben en zal bloeden van minstens vier verschillende landen ik wilde wonden schrijven maar het woord corrigeerde zichzelf omdat ik mijn thuis in landen heb veranderd maak herinneringen om nooit te vertellen maar fluister ze in mijn oor alsjeblieft je wacht niet op mij en dit leven is ondankbaar maar laat me mijn hoofd nog eens stoten tegen blauwe stammen en takken van geoliede ruggen goed nat en beweeg naar achteren maak het jezelf gemakkelijk ontknoop mezelf kruis mijn benen en leg nog een stuk tong op mijn kin proef me lamineer mijn lichaam en bevries mijn ziel er is maar een manier om me te hebben zelfs jij beseft dat ik van mijn bed stap alsof ik niets meer heb om voor te vallen alsof ik neerdaal op trappen van bubbelkamers, klei maskers, zonsondergang, spuug, ultra geweld ligt daar stelt buiten uit en (als in een droom) niemand die aangedaan was door iets anders dan de wind

Camilla Peeters

ode aan een engel

scheer u weg kleine heldrager mijn adem verzieken en mijn hart helemaal in schrik en wijn over mijn gezicht ik kan hier amper blijven kom hier kleine hemelbestormer ontvouw mijn koude handen en laat religie achterwege dat is niet wat ik in u zoek ik heb te lang over hetzelfde asfalt gepiekerd en gepalaverd mijn gedachten uitgekadaverd ik heb een ander pad nodig

Camilla Peeters

BLOKKEN VAN wil-willend-wilde

en ze is mager als een hertje dus kan ze de gaten in mijn hart vinden en erinstappen het is weer winteren je buigt zoveel verder voorover vanwaar ik je kan zienhet is de traagste soort pijnwaarmee je je zwartste servies poetst HET HELE HUIS VAN DE LUCHT EN VAN HET WATER IS VUILIK ZAL HET DAK NEMEN EN JE ERDOOR SPLIJTEN KIJK MAAR UIT KIJK MAAR UIT ik bedoel maar IK MOET TOCH OP EEN OF ANDERE MANIER VERNIETIGD WORDENik zal nog nooit gelukkiger zijn geweestmij die je tanden eet in bed (ik vermoord je in bed)jij die een spiegel is naar de eeuwigheid (in een film die afkoelt)jij koelt af tegen het einde het is weer winter Marai fluisterde dat tegen het einde ik me het beginkrachtiger en helderder zal herinneren op dit moment ben ik de sterren aan het puzzelen en strek energieke limoenen inmijn mond zodat ik rare koppen kan trekken en ik slaag en ik lach de mensheid in mouwen zo atypisch het is weer winterhet is te koud om eerlijk tegenover mezelf te zijnnog niet koud genoeg om mezelf naar die dood-kamer te sleurenik kruip ergens anders heeneen plek die zo compleet leeg is van thuiskomen en avondeten ikzal maar een vinger-slag moeten strekken om ijs te raken

Camilla Peeters

automatique en herfst

ik teken figuurtjes op jouw rug en jij tekent ze na op mijn rug, zullen we het zo doen? robotachtig draai je mij om: so you want to understand me you just see what you want to see there is no way I can help you out you do not know what it is all about; ik bel mezelf op maar ben niet thuis wanneer kom ik naar huis? ik winter naar je toe ze zeggen, hoor ik, dat leven de enige toevlucht is; ik ben hier en daar in flarden van anderen en van mezelf en ik naai alles aan elkaar wat ik kan krijgen. we vliegen als twee vogels die vanonderuit verlicht worden door een gloed; de namiddagzon een net-niet-rood en de spinnen aan mijn voeten blijven me bang maken en ik blijf kijken of ze er echt zijn of het hersenspinsels zijn en je kust mijn voeten en is het opgelost. come under my wings little bird I swear there is nothing up my sleeve en dan hebben we lief; onze verradelijkheid; zo rauw als vlees kan worden, onze vlucht van alles is verticaal omhoog.

Camilla Peeters

Man in Winter

je likt de binnenkant van je kaak want daar is het warmer en zachter en roze stiekemzonder dat je aan iemand moet toegevenop welke wonde je de vinger gelegd hebt dat je geen akoestisch meer luistert wantook dat is te liefhelemaal mee met de tijdde oren ingeklopt totze bloeden en handen loslaten doet geen pijnhet is koud voor deze tijd van het jaar daarmee lik je de binnenkant van je kaakslechts het strekken van de spieren het is normaal om je hoofdin de ijzige noordenwind af te koelen even wandelen of het is normaalom je rode oren op te warmenop de stoof als een gekruid gerechten vooral nooit te pratentijdens het dineren met partnervuisten gehaakt achter de rugover wat er binnenin bonkt

Camilla Peeters