Mephis

Gebruikersnaam Mephis

Teksten

Dagelijkse aandacht 6 januari 2026

Driekoningen zochten betekenis, geen vaste richting.

Dagelijkse aandacht 5 januari 2026

Ik schrijf over Venezuela terwijl de ramen openstaan en de lucht blijft hangen. Niet omdat niemand wil luchten, maar omdat geuren bij momenten een grotere greep hebben dan woorden. Ze heten toezicht, druk, correctie. Zelfs nu de straten leeg zijn en mensen zich alleen nog verplaatsen uit noodzaak, is hun aanwezigheid voelbaar. Venezuela is geen casus en geen les. Het land ademt in een eigen cadans, maar de schema’s van anderen dwingen het keer op keer te pauzeren. Wat vandaag voorzichtigheid heet, krijgt morgen een andere betekenis. Beweging is schaars, geluid gedempt. In keukens bereiden mensen arepas terwijl de radio zachtjes speelt, niet uit gewoonte, maar om de stilte te doorbreken. Ik kijk niet als buitenstaander en ook niet als vertegenwoordiger. Ik herken de aarzeling vóór een beslissing, het zorgvuldig afwegen van elke stap. Venezuela vraagt niet om redding en zoekt geen podium. Het handelt zoals het heeft geleerd: door zich aan te passen, te onthouden en tijd te nemen. Mensen onderschatten het geheugen van dit land. Het herinnert zich momenten waarop mensen orde beloofden en ruimte beperkten, en herkent daaruit patronen. Dat geheugen is geen nostalgie, maar een vorm van waakzaamheid. Stilte betekent hier geen instemming, maar aandacht. Niemand hoeft Venezuela te sturen, en al helemaal niet van buitenaf. Het vraagt geen uitleg en geen scenario’s. Alleen ruimte. Wie die ruimte blijft invullen namens anderen, moet niet verbaasd zijn als stilte een andere vorm aanneemt. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Dagelijkse aandacht 4 januari 2026

Sommige zinnen verzetten zich. Niet luid, niet dramatisch. Ze gaan gewoon liggen. Zoals een dier dat zijn poten onder zich vouwt en roerloos blijft liggen, hoe voorzichtig je ook trekt. Vroeger dacht ik dat het falen was: dat ik te traag werkte, hiaten in mijn kennis had. Nu herken ik het als informatie. Een zin die niet wil, kent haar grens. Hij voelt het op het moment dat hij te vroeg wordt opgetild, als hij een voorwerp moet dragen dat nog geen gewicht heeft. Bij hoogsensitief schrijven duidt weerstand niet op luiheid. Het is afstemming. Ik merk het in mijn handen die blijven hangen boven het toetsenbord, in de adem die even stokt. De zin wacht tot de onderlaag klopt. Tot er stilte is waar hij tegenaan kan leunen, zonder erin te verdwijnen. Ik kan zo’n zin dwingen. Dat heb ik gedaan. Hij werkt mee, technisch correct, netjes op zijn plaats. Maar onderweg verliest hij een stuk van zichzelf: zijn precisie. Zijn adem. Alsof hij hier alleen maar is om mij gerust te stellen. Dus laat ik ze liggen, ook als dat onrustig maakt. Meestal komen ze terug. Schuiner. Voorzichtiger. Minder bereid om te behagen. Meer bereid om te blijven. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Dagelijkse aandacht 3 januari 2026

De solden zijn begonnen in Antwerpen. Zodra ik de winkel binnenstap, voel ik het: het gangpad is smaller dan vorige week. Niet omdat de ruimte veranderd is, maar omdat alles naar voren is geschoven. Rekken staan dichter op elkaar, jassen hangen met de mouwen verstrengeld, kartonnen pijlen met “-50%” duwen zich in mijn gezichtsveld. Boven het geroezemoes roept een stem: “Laatste stuks”, schel en opgewekt, alsof haast een gunst is. Het licht komt van lage spots die alles warmer maken dan het is. Wol oogt zachter, zwart niet zo definitief. Ik beweeg mee met de stroom, schouder aan schouder, en merk dat mijn handen sneller zijn dan mijn blik. Een trui wordt losgetrokken, tegen mijn borst gehouden, weer teruggehangen. Naast mij doet een andere klant hetzelfde. We kijken niet naar elkaar. Mijn lichaam reageert automatisch: plaats maken, doorlopen, stoppen, weer door. In mijn hoofd begint een inventaris te groeien die niets met maten of prijzen te maken heeft. Wat draag ik echt? Wat ligt achteraan in de kast, ongedragen maar te duur om weg te doen? Wat zou ik kiezen als hier niemand was die keek? Elke jas is tijdelijk. Elke korting ook. Bij de paskamers staat een rij mensen met armen vol textiel en gezichten die al beslissen voordat de spiegel heeft gesproken. Twijfel hangt hier niet in de lucht, hij ligt opgevouwen over elke arm. Solden gaan niet over geld; ze meten hoe snel je toegeeft, hoe makkelijk “ja” over je lippen rolt en hoe zwaar “nee” in je handen ligt. Ze onthullen hoe dun de grens is tussen wat werkelijk bij je hoort en wat je slechts vluchtig wilt vasthouden. Ik koop niets. Niet uit principe, niet uit verzet. Het is geen overwinning. Het is een vaststelling, zoals merken dat je geen honger hebt terwijl het eten voor je staat. Ik heb genoeg vastgehad om te weten wat ik niet nodig heb. Buiten ligt de stad er onverschillig bij. De stoep is dezelfde, het licht ook. Dat verandert niet — en precies daarom kan ik weer ademen. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Het natrillen

De zon keert zich om,alsof zij zich schaamtvoor wat zij achterlietin de jaszak van de nacht. De rand van het licht verkilt.Adem wordt dun.Het licht aarzelt,houdt zich in,zoals iemanddie te lang blijft staan. De klok tikt niet meer hard.Zijn eigen slagverdwijnt tegen de muur,alsof de tijdzich terugtrekt. Een laatste beweging lost op.Haar richting verdwijnt.Alleen het natrillenblijft hangenin stof en tijd. — Dit. Geen einde. Geen antwoord. Een kommavan donker. Hier wennen je ogenaan minder. Hier leren je handenloslaten. Luister. Stilteis niet leeg.Zij weegt,zwaarals luchtvoor regen. Vragenverliezen hun tandenwanneer je ze laat vallen. Blijf. Niet omdat het veilig is,maar omdat je valten ietsje opvangt. De grondonthoudt je gewicht.Iets onder jeblijft dragen,ook wanneer alles stilstaaten jijniets hoeftte zijn. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Fluistering

We zeggen je naam zacht,als een fluistering tussen kaarsen.Hij past niet in een minuut stilte,niet in een hand die leeg blijft. De wereld draait door,maar wij leren stilstaan-met handen die niets vasthoudenen toch alles dragen. Jij bent geen ster die straalt,geen engel die troost.Jij bent de stoel aan tafelwaar niemand zit,het lege bed dat we ontwijken,maar nooit vergeten. Tijd glijdt door onze vingers,blijft haken in de plekwaar jij niet meer bent. Vanavond brandt er licht,niet om je te vinden,maar om te laten ziendat donker niet alles krijgt. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Herfsthymne #novembervers

De herfst hapt,hij houdt het lichthalf in, half uit,hij harkt de hemeltot hij hol klinkt. Het blad blakstert,het blad blazet,het blad breekt zich bijna blauw,op de bodemeen braam van brekend ruisen. De wind wringt zich warloos doorde ramen, de randen, de ritsels,ruist rauw, ruimer dan de ruimte,als een ritmisch restgeruisdat nergens wil wonen. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Op tafel kruipen #novembervers

Wanneer een stemhet licht floep! doet gaan,springen woorden op.Plof, plof, zacht!Zonne-licht,zo licht als snoepjesdie uit een zak ontsnappen… woehoe! Een voorlezerblaast ramen open,hopt door bladzijdes,alsof ze kieren zijndie giechelen, giechelen, giechelenwanneer je passeert… hihi! Ik leerde luisterenmet mijn hele lijf:zinnen die huppelen, huppelen, huppelenlettergrepen die wiebelen, wiebelen, wiebelenstiltes die stiekemop tafel kruipen… sssst… Verhalen wonen nietin boeken alleen, nee, nee, nee!Ze kloppen in ribben,kriebelen in stemmen,wachten om los te barsten,plof! boem!als een vrolijke verrassing! En ergens zit een kinddat voelt hoe woordenstoelen en tafels wordenin zijn hoofd,en denkt:hier… ja, hier…kan ik wonen! yay! Mephis (aka) Evelyn Mérida

Nr. 94 #novembervers

Vandaag schuift een nieuw geluidals een zachte maatsoort de lijst binnen.Op 94 klinkt Che farò senza Euridice?,alsof een onbekende deurop een kier wordt gezet. Geen luide aankondiging,alleen die eerste toon,die de lucht zacht bekrastals krijt op een donkere plank,een geheim dat langzaam verschijnt De muren verschuiven nauwelijks.Het licht schuift langs een plank,een papieren blad rilt in de wind.Stilte is hier geen afwezigheid,maar een snaar die trilt onder je vingers. Op de tafel:een bijna onzichtbare afdrukvan Pheo’s poot.Geen symbool, geen echo;gewoon een punt in het hedendat weigert te verdwijnen. De aria stijgt niet,daalt niet,maar zweeft precies ertussenin;een smalle richelwaar herinnering en gehoorelkaar rustig ontmoeten. 94 wordt daardoorgeen ranking,geen triomf,maar een toegangsruimte:kort, helder,breed genoegvoor één ademhaling meerdan je had verwacht. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Onder één adem

Wij noemen het onze plek.Zij noemen het hun ronding van geur en geluid.Ik trek een stoel rechtom stilte te vinden;zij duwen die stilteweer in hun vorm.Twee ritmes,één vloer die ons samen wiegt. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Splijting #novembervers

Vuur reikt,aarde ademt.Uit één bronsplijten twee wegenkort samengevlochten,nu drijven ze elk hun eigen stroom. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Tussen adem en lijn #novembervers

Hun spieren spreken,lijnen schrijvend onder de huid,een sidderend staccatodat mijn handen nog niet kennen. Mijn handpalm hapt naar lucht vóór hij hen raakt,zo dun de grens,zo zwaar het verlangenom hun lijn te volgen,om hun adem te voelenlangs een rand die net ontsnapt. Vacht veert terug als een bliksemschicht in de zon,mijn vingers hakenin elke omgekeerde bochtdie hun lichaam kiest. Trekkend, glijdendvolg ik ritmes die zich aan mijn greep onttrekken. Hier, in het raak-richel-ritsel,valt de tijd stil:hun vluchtkracht vouwt zich,mijn zachtkracht ontvouwt zich,en ergens daartussenademt een nieuw evenwicht,delicaat als een fluisteringdie mijn huid beroert. Geen harde grens, maar een glijdende overgang:ik leer voelen met wat ik niet ben,in hun adem die mijn grenzen streelt.Zij lezen mij met wat ik nooit word,en ik observeer — en adem. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Voetnoot #novembervers extra

Ze noemen mij vertrouwd, zo soepel schuift hun taal.Maar in hun blikken leef ik als voetnoot in een vreemd verhaal.“Thuis,” zeggen ze—tot blijkt: ik besta slechts op bezoek. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Naad #novembervers

Tussen oog en oogeen stille naad.Ik mens,zij dier—en tochbreekt iets openin onze blikdat op mij lijkt. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Ademschrift #novembervers

Ik lees de wereld met mijn neus,ruil letters voor lucht —een zucht wordt een zin. Jij denkt,en meteen ruikt de kamer anders:een vleugje linnen,een snufje wachten. Nabijheid smaakt naar aarde,naar richting die zichzelf vindt. Ik adem,jij weet —en samen spellen we de stilte,alsof geur een alfabet draagtdat alleen wij verstaan. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Onder de huid #novembervers

Een echo beweegt diep in mijnog vóór ik het voel—een trilling door mijn binnenste,een fluistering zonder woorden. Geen gedachte, maar verschuiving:lucht die anders stroomt,licht dat zacht verzinkt;mijn huid ademt mee. Het keert terugals warmte op een net verlaten stoel—delicaat, genoegom me te laten ademen. Het trekt door me heen,een half bewoond huiswaar deuren opengaan die ik vergeten dacht.Zachtjes—heel zachtjes—vindt het plek in mijn borsten vouwt zich in mijn adem. Dan weet ik:onder mijn huidblijft iets wakker—en wij ademen samen. Mephis (aka) Evelyn Mérida

Zonder kloppen #novembervers

Beste November Je valt mijn dagen binnenzoals kou dat doet: zonder kloppen,dwars door het bot, alsof er nooiteen deur heeft bestaan.Je ruikt naar oude regen,naar gedachten die ik had opgeborgenonder lagen stilte. Laat ik eerlijk zijn:ik heb geen ruimte voor tederheid vandaag.Niet voor je halfdonkere excuses,niet voor je gewoonte om allesnaar grijs te duwen. Je trekt draden uit mijn aandacht,laat ze hangen — slap,zoals nat wasgoed dat weigert te drogen. En toch blijf je.Je staat daar langer dan ik verdraag,met een licht dat knippertalsof het twijfelt over blijvenof verdwijnen. Onder jouw hemel klinkt alles te luid:de spijker in mijn hartslag,de herinnering die maar niet sterft,het zachte kraken van een grensdie ik dacht dichtgespijkerd te hebben. Ik ben niet gemaakt voor dit soort maand,en toch kom jij terug, steeds weer,alsof mijn ribbenkast jouw halte is. Misschien heb je gelijk.Misschien ben ik een schuilplaatsvoor jouw kou, wachtendtot ze iets wordtdat draagt. Maar luister goed:ik draag je niet zacht.Ik draag je met tanden,met een huid te dunvoor beleefdheid,met een geest die alles drie keer voeltvoor jij één stap zet. Als je blijft,blijf dan zonder theater.Ik hoef je niet mooi.Ik hoef je alleen eerlijk.Dat is alles. Met scherpe groet Mephis (aka) Evelyn Mérida

De taal van warmte #novembervers

Er is een spreken zonder klank,een wetendat zich vleit tussen huid en lucht. Het begintwaar adem overvloeit in zucht,waar stilte niet leeg is,maar vol —van aanwezigheid. Ik leer de taal van warmte,het luisteren naar lijnen van licht,de lome kromming van een rugdie zich rondtom nabijheid te bewaren. Adem haalt, houdt,vervloeit traag —wanneer vertrouwenzwaarder weegt dan angst. Haar vacht herhaalthet geheugen van licht,van handendie ooit aarzelden,en nu wetenhoe zacht een grens kan zijn. Tussen huid en vachtis geen verschil,alleen trilling —het fluisteren van levendat herkent. En wanneer zij zich oprolttegen mijn ribben,voel ik hoe stilte luistert,hoe warmte blijft. Dan weet ik: liefde is somsniet meer dan temperatuur,een woordeloos blijvendat zegt —ik ben hier.

Tussen adem en stem #novembervers

Er is een hongerdie niet in het lichaam huist,maar ademt tussen zucht en stem,waar woorden nog ongevormdnaar betekenis verlangen. Ik proef het lichtvóór het breekt,de luchtvóór de regen haar eerste druppel laat vallen. Mijn tong kentde rand van het bestaan —zout, huid, stilte. Soms eet ik de geur van thuis,het brood dat kraakt,de koffie die in de kamer blijft hangen. Ik drink de rust van een handdie in mijn vacht blijft liggen,zwaar van vertrouwen. En ik weet:het is genoegzolang ik blijf proevendat ik hier ben. Mephis (aka) Evelyn Mérida

De huid van de nacht #novembervers

In het donkerademt de wereld dieper. Ik beweeg zonder te zien,vertrouw op het ritselen van de lucht,het tikken van iets dat leeft. Wat mijn ogen vangen,is geen vorm, maar glans - richting. De nacht is geen sluier,maar een huidwaarin alles nog beweegt. En als ik stilsta,zie ik mezelf -niet de spiegel,maar de adem,als de schaduw van iets dat weet. Mephis (aka) Evelyn Mérida