Tess Declercq

Gebruikersnaam Tess Declercq

Website https://belezenbeleven.wordpress.com/

Poëzie Flitsverhaal

Teksten

Ik heb geleerd

Ik heb geleerd dat je onwetend moet zijn om te leren En dat ik echter maar weinig weet Ik heb geleerd dat er in alles een verhaal zit Dat ik het recht heb haar los te maken Dat dat niet egoïstisch is Kennis inslikken en meedragen Zolang de bossen bestaan uit bomen Beweegt kennis zich als water Diens wegen zich met erosie boren Ze is aanwezig en vervult de krater In elk bestaan In elke wortel, in elke tak In elk wezen dat (n)ooit sprak Ik heb geleerd dat ik geen samenstelling ben Van de kennis waarover ik beschik Dat ik enkel de onderdompeling ken Van de verhalen die ik losstrik Want zo leer ik zwemmen En het waterdeeltje dat ik opborg Wordt mijn kennis voor heel even Voor ze voor vervulling zorgt In een ander leven Ik heb geleerd dat er ongelofelijk veel nodig is Dat er ongelofelijk veel verloren gaat Maar dat water zich een weg boort Zelfs wanneer je het niet toestaat

Een plek

Een plek zo mooi vol rust, een plek om niet te verstoren Een plek zo bloemrijk vol gras, waar mineralen de bomen bekoren De plek waar ik een bloemenkrans rijg om haar schoonheid te eren Zoals we vogels villen om van hun zangen te leren Niet met intentie breek ik de lente die komt Maar er is een leegte te vullen met een krans op de grond Daar de kraaien komen met hun ogen vol pijn Zal de wind blijven waaien, de dagen blijven zijn

Jij

De zolder staat op de gelijksgrond en de eerste verdieping bevindt zich op de derde. Wanneer je de lift naar de gevel neemt sla dan rechts af naar mijn kamer. Mijn kamer bevindt zich op een hele hoge straat. Waar iedereen die ooit bestaan heeft langskomt. Vanop mijn bed kan ik ze zien. Allemaal. En dan zie ik jou. Bel mij. Bel mij. Bel mij op. De zolder had drie kamers, elke vreemder dan de vorige. Maar dat hing natuurlijk af van de volgorde waarin jij ze betrad. De eerste kamer werd omvergegooid tot een soepbar. In de soep die ze serveren zitten de haren van meisjes waar jij ooit verliefd op was. Het is iedereen die ooit bestaan heeft die komt proeven of de haren nog dezelfde parfum dragen. En dan proef je mij. Proef mij. Proef mij. Proef mij. Jij. De rijen van planken die als kasten uit de muren steken hebben voor iedereen die ooit bestaan heeft een claustrofobisch doel. De tweede kamer is een bib waar de miniatuur beeldjes staan van meisjes waar jij ooit iets voor hebt gevoeld. De categorieën zijn terug te vinden in de runes gegraveerd in de randen van de kast. En dan zeg je. Zeg mij. Zeg mij. Zeg mij. Jij. Welke categorie ik daarvan was. Iedereen van heel de wereld staat plots versteld wanneer de laatste kamer voor hun ogen wegsmelt. Een derde kamer aan de gevel van een hele hoge straat, daar draai jij als enige naar rechts. De laatste kamer op de gelijksgrond. De laatste kamer hangt vol bedrukte lakens als gordijnen aan het plafond. En bedrukt op de lakens, daar sta jij. Zo ben je dicht. Dicht bij. Dicht bij mij.

Draag mij waar wind water wordt

Voor mij schrijf ik een boekje vol pijn Zo kan ik zien hoe ik mezelf leerde zijn Zo kan de wind mij dragen Naar plekken ver van huis Een afstand tussen twee lichamen Nestelt zich in mijn kwetsend geruis Tegenpolen die elkaar niet verdragen Draag mij waar wind water wordt Want ik leef om te vergeten In mijn boekje vol pijn Leer ik terugkomen tot het heden Waar ik nooit meer had willen zijn Want ik wil naar de zee Daar mijn bestaan uitvloeit Zo de levens van de ander bloeit Zo de wind draait draait draait Mijn ideeën in het rond Waar het water ze oplost Zo ik me forceer te vergeten De dingen waar ik nooit tegenop stond Kies niet voor iemand die alleen wil leven De woorden zijn ontoereikend Dat begrijp ik voor het eerst

Poppen van inkt

Het schemert. De bomen uit haar raam zijn doordrenkt in zwarte inkt. Daar waar elke vogel zijn potjes kleeft aan de blote takken. Onwetend dat hun eeuwigheid als boomstandbeeld begint. Daar waar de bomen hun bladen tegen de ramen plakken.Het schemert dus de lichten doet ze uit. Zo blijven de schaduwen dansen op muziek zonder geluid. Een donker dat zich niet tegen of in haar keert. Enkel in de donker schaamt ze zich niet meer.De poppenkast vangt de inkt. Dat straalsgewijs het raam afglijdt. Betty, Lida, Lilly, Luka, Robin. Krijsend op een rij. Want een paar nagels op de kast graaft zich zijn krassen in. En de enige die dat niet hoort is zij.Vanaf haar schaduw op vloer is ze naakt voor al hun ogen. Betty, Lida, Lilly, Luka, Robin. Aangekleed in kleertjes doordrenkt in zwarte regen. Poppenkleertjes voor hun lichamen van was. Tien glinsterende kralen als ogen in ieders kas geregen. Daar waar randen van lijm. Sporen laten van ogen die al eerder uitgevallen zijn.Haar ruggengraat duwt ze diep in de houten planken van haar bed. Naast de dansende schimmen heeft ze zich vannacht weer neergezet. Daar waar zij onwetend moedig zal waken. Voor de schaduwen die ‘s nachts haar kasten komen kraken.Het schemert. En haar ruggengraat bestaat uit zenuw en uit bot. Het schemert. En de schaamte is niet langer deel van haar lot. Het schemert. Daar waar ze het even helemaal kan vergeten. Het schemert. Daar waar haar nagels zijn afgesleten.

Vogels volgen

Het is winter: “Waar zijn de vogels, moe?”‘Ze waaien zich holtes over’“Staan wij dat zomaar toe?”‘Nee: wij zijn holte rovers’ Uitgekerfde holtesWaarvoor wij vogels villenMet jaloerse trekken dwepenOm zij die zich zuidwaarts tillen Er zijn holtes na de film – dus worden lichten uitgelatenEr zijn holtes in vroeg waken – die dagen langer makenEr zijn holtes tussen horen-luisteren, kijken-zien, smaken-proevenEr zijn holtes als je liefde lezen kan,waarom liefde voelen? Maar een kerver die wil meerDe noord zilt zal honger niet stillenEn de vogel blijft analfabeet Dus vluchten de vogels het zuiden toe“Ooit zullen we hun holtes villen?”‘De vraag blijft enkel hoe.’

Wat is eerlijk? Wat is waar?

Ik ben de poetser van haar tanden Ik ben de slaper van haar bed Wat zij krijgt, ligt in mijn handen Tijd dat ik het op zijn plaats zet Ik ben de eter van haar voedsel En de wasser van haar haar Ik ben de denker van haar spinsels Wat is eerlijk? Wat is waar? Ik ben de lezer van haar boeken De opgever van haar kracht Ik ben de drager van haar broeken Ik ben de spiegel die haar uitlacht Ik ben de losser van haar waardes En de slager van haar huid Ik ben de leger die haar maag Als het kan, keert in en uit Ik ben de zorger van dit wezen Maar waar ga ik in haar naartoe? Ik ben de drager van haar leven Maar van zorgen word ik moe

De mooiste dag van heel de wereld

Het was vandaag,de mooiste dag van heel de wereldAl was dat het gisteren ookAls het gaat over onmachtLiggen mijn standaarden niet zo hoog‘Niemand zal ooit nog zoveel,van je houden als ik’Is dit dan de plek waar jij op mij wacht?Waar vind ik hetgeen dat ik zo mis?Achter de grens die ons genadeloos uitlachtZijn dit dan de dromen,waarin ik jou bezoek?Nu ik weet wat ik ooit had -Wordt bestaan straks weer genoeg?Maar dit is enkel een leven,geen ondenkbaar verhaalWant in dood,ontsnappen we reeds allemaalMaar niet vandaag,de mooiste dag van heel de wereldAl is dat het morgen ookAls het gaat over relativerenLiggen mijn standaarden niet zo hoog

vanille

Nu ik als antwoord op je vragen niet meer dood kan gaan Smaak ik meer en meer naar vanille Zuig mijn benen en zie voor jezelf Alle vanille extermineren is niet onmogelijk Maar onbegonnen werk Gekke benen zijn slender Of stomp Net als perspectiviteit Ik had verantwoording opgegeven Nu zoeken ze opnieuw achter een reden Nu ik als antwoord op je vragen niet meer dood kan gaan Zuig je mijn benen en zie je voor jezelf Alle vanille extraheren is niet onmogelijk Maar onbegonnen werk Gekke benen zijn onschuldig Of onverschillig Net als ingetogenheid

Gesloten deuren

Zij leven in een huis vol gesloten deuren. Vol sleutels en sleutelgaten kleiner dan het oog van een naald. Draden vol geheimen. Nu vraag ik me af wat ze met hem gedaan heeft. Nu draag ik haat. En daar ben ik maar al te bewust van. De kasten zijn groot en torenen boven mijn hoofd uit, de glazen ruiten geven het porselein weer van een vervlogen tijd. De tijd toen hier nog kennissen uitgenodigd werden. Nu niet meer. Nu zijn wij de enige. Er hangt stof in de lucht. De kamer is donker al is het middag. Het is er stoffig en ik hoest. We eten lasagne met room. Thuis eten we nooit room in onze lasagne. Mijn oma toont mij de computer en de stamboom van onze familie. Maar ik begrijp niet waarom ze contact schijnt te houden met mensen die ze nooit spreekt. Ik begrijp de geruststelling in het verbinden van namen niet. Ze verbindt ons met verre familie in de Verenigde Staten of Spanje. Een pionnetje. Een knoopje in de gestikte kleding. Een takje in de boom. De kasten zijn groot en torenen boven mijn hoofd uit. Alles is warm en overal valt er een hartslag te horen. Hoewel iedereen hier is voel ik me eenzaam. Het zullen herinneringen worden waarin ik alleen bij hen ben. Mijn zus en broer zitten in de zetel. Hun lichte huid en blauwe ogen schijnen in contrast met de donkere stof. De tv staat aan, te zacht. Ik vraag me af of zij zich er nog iets van zullen herinneren. Ik vraag me af waarom we nooit naar boven mogen gaan. De helft van het huis is voor mij onbekend. Het liefste ga ik naar het toilet om erachter te komen hoe ik bij die andere helft raak. De gang, door een kartonnen deur gescheiden van de keuken en woonkamer. Aan het ene einde zijn de toiletten koud. De tweede helft is koud. Aan het andere eind van de gang is er een plastieken deur met net, om de vliegen en beesten buiten te houden. Het net zit vol met gaten. Er staat ook een houten kastje. Dat vast vijfhonderd jaar oud is. De muren zijn behangen met blauwe bloemenprint. En de vloer bestaat uit donkeroranje tegels die lijken op de tegels in de toiletten op school. Het ruikt er muf. Wanneer ik de moed heb gevonden om de doorgang naar de tweede helft te openen. Een deur die verstopt staat naast de deur van de toiletten. Komt mijn oma uit de keuken de gang in. Haar greep is strak. ‘Kom, dessert’. De blauwe auto waggelt. Ik kan de motor door mijn stoel heen voelen. De gordel snijdt in mijn nek. We zitten met drie op de achterbank. Ik ben de enige die geen kinderzitje meer moet. Papa zit aan het stuur, mama kijkt naar buiten. Mama probeert niet te laten merken hoe graag ze thuis wil zijn. Maar het sneeuwt. Plotseling. Frustratie vult de voorkant van de auto. Het lijkt erop dat we langer onderweg zullen zijn dan gepland. En voor wat? Papa zegt dat mama de volgende keren niet mee hoeft te komen en knijpt haar vluchtig in de knie. Er wordt altijd te veel verwacht. De terugrit als vaststelling van een teleurstellend bezoek, die dan ook nog verlengd wordt. Een walm overvalt me, en ik ben bang dat ik zal moeten kiezen. Maar ik hou zoveel van hen. Ik hou zoveel van hen en ik kan beginnen wenen. Het landschap veranderd in grijs. De avond valt als een doek over de horizon. De verlichtte huizen en straten als gaatjes in de nacht. Alles wat ons hoop gaf in de lente wordt bedekt met een laag witte sneeuw. Ik slik. Op de achterbank spelen we spelletjes. We zijn spionnen. De auto’s met de rode lampen snellen van ons weg. Het aangedampte raam kan veranderen in een bedieningspaneel. Uit de opties kies ik een bazooka, en ik zal ze neerschieten. Al die rode auto’s. Want ik zou niet willen dat er ooit iets met ons gebeurt. Ik draag liefde. Te veel en bakken ervan. En daar ben ik maar al te bewust van. Wanneer ik genoeg van heb van het spelen word ik boos op mijn zus. Want als ik wil stoppen moet iedereen stoppen. De auto is stil. De rit is lang. Mijn mama zegt dat ik mijn zus pijn doe met mijn woorden. Mijn mama zegt veel. Mijn mama zegt dat ik op mijn oma lijk. De wind schuurt onze wangen rood. Gedoken in zelfgebreide sjaals en mutsen hobbelen we van de auto naar de voordeur. De sneeuw heeft zich ondertussen opgestapeld en komt tot aan mijn heupen. Papa’s vingers zijn te koud om de sleutels juist vast te houden en de deur open te doen. Mama doet de deur open. Mijn broer slaapt in haar armen. Ik probeer me de tijd te herinneren dat ik uit de auto gedragen werd. Maar herinner me weinig. Volgende keer dat we ergens van terugkomen zal ik doen alsof ik slaap. In de auto slapen wij nooit, mijn zus en ik. Er is een hele wereld om naar te kijken en zeker als er sneeuw valt. Mijn zus houdt van sneeuw, ik hou van mijn zus en voel me schuldig. Papa maakt mijn veters los en trekt mijn schoenen uit. Hij vindt dat het tijd wordt dat ik leer om dat zelf te doen. Hij zegt dat niet maar ik voel zijn mening in de manier waarop mijn schoenen uittrekken met een zucht gebeurt. Een zucht van een overbodige taak. Ik loop de trap op als een hond, op mijn handen en voeten. Mijn zus en ik delen een kamer. Ik ga op mijn bed liggen en wacht mijn nachtzoenen af. Op school ben ik erg gelukkig. Ook al komen mijn twee beste vriendinnen niet overeen. Ze willen dat ik tussen hen kies. Maar ik zal niet kiezen. Tenslotte is dit mijn laatste jaar. Mijn laatste maanden. Mama en papa willen verhuizen. Het huis is te klein. In de opvang heb ik een andere vriendin, die ook Frans spreekt. We spreken Frans tegen elkaar. Louise heeft geen vrienden. Veel minder dan ik alleszins. Ik begrijp niet waarom. Ze zegt dat het komt omdat ze een plakker op haar oog moet dragen, onder haar bril. Ik kijk naar de plakker, er staat een prinses op. ‘Kan dat wat stiller daar?’. De juf van de opvang is dik. Wij mogen haar niet. Ze is bang dat we over haar spreken. Ze heeft gelijk, maar ze kan geen Frans. Wij mogen haar niet omdat ze je telkens maar één kleurplaat geeft die je niet mag kiezen. Vandaag heb ik geluk en mag ik een gelijkaardige prinses als die op de plakker van mijn vriendin inkleuren. Gisteren had ik Shrek. Omdat ik Shrek nog nooit gezien had en hem lelijk vond, wou Louise wel met mij ruilen. Ik begrijp niet waarom.

Chronische zandkastelen

Ik ben zestien wanneer ik het strand oploop. Ik bouw een zandkasteel waarbinnen het leven het mijne zal zijn. Want in overmate word ik continu teleurgesteld. En in eenzaamheid vind ik geen zelfrespect. In de duinen voel ik een frequentie dat elke cel van mijn bestaan ontspant. Haar ziel heeft een schoonheid dat haar lichaam niet dragen kan. Ik ben zeventien wanneer ik haar meeneem. Naar het kasteel van zand waarbinnen het leven het onze zal zijn. Het is de leeftijd waarop we met zekerheid niet meer veranderen zullen. Dus wij zingen en dansen tot wij onze persoonlijkheden onthullen. Tot wij de enige die ooit zagen zijn. Ik ben achttien wanneer ik er geshockeerd achter kom, dat niets minder waar blijkt. Dat mijn zandkasteel niet zo standvast is als een huis aan de zee. Want voor mij is het telkens binnenkomen, maar haar lichaam laat haar nooit buiten meer. Ik ben negentien wanneer zij me vraagt of ik in het lot geloof. Ik antwoord dat iedereen de les die hij uit een ervaring trekt als het lot aanschouwd. Zij zegt dat het lot ligt in de les die ze moeten leren. Ik zal twintig zijn wanneer ik mijn ogen sluit en weet dat ik nooit nog iemand anders nodig heb. In het zandkasteel waar we slapen, wanneer de duinen muziek maken. In ons leven waar ik me schuldig voel over een lichamelijkheid dat niet te vatten valt. Wat zijn wij met deze schoonheid als mijn taal dit niet uitdrukken zal? Ik zal eenentwintig zijn wanneer ik me niet eenzaam meer voel. Ik zal tweeëntwintig zijn wanneer zij mijn zandkasteel verlaat.

Hoop

Dit is een kort gedicht, want ik ben niet veel verloren. Maar er was hoop.

En wanneer op een dag

Achter de bomen zijn de bergen groen. Achter mij ben jij vergeten kleuren. Achter-gronden die er niet toe doen. Neem mij ook eens mee, helemaal naar boven. Naar het dalen van de groene zee. Naar de dagen waar geen kaarsen doven. En wanneer op een dag. Want op een dag. En wanneer. En ja. En dan. Dan zullen we zien. Dan. Zien. Zullen we? Zal ik? Blijkt dat bergen groen kleuren achter bomen. Blijkt dat jij mensen daarheen vervoert. Blijkt dat het niet moeilijk is daar te komen. Wanneer je op een dag je verbeelding ontmoet. En op een dag. En ik zal. En dan. Dan zullen we zien. Dan. Zien. Zullen we? Zal ik?

De lama van Engeland

Met mededogen moet ik jullie meedelen dat ook de koningin van Engeland geraakt is. Een schot in de roos. Een schot in hun hart. Nooit worden er nog pantoffels gedragen in het paleis. Ronde hakschoenen staan aan de rand van hun bed. De tweeling. En nog maar zeven jaar oud. Landverraad is wanneer men mijn hoofd afhakt. Ik kan ze niet helpen. Ik kan Hare Majesteit niet helpen. Ik mag niet helpen. Dus ik leg de hakschoenen ochtend na ochtend naast hun bed. En ochtend na ochtend verkleed ik de lama’s. Toen de koning gestorven was, kon Hare Majestueuze Mathilda dit niet verdragen. En het paleis is leeg geweest voor maanden. Zij was Hare Mathilde gaan bezoeken in Frankrijk. Hare zuster. Mathilde heeft het haar altijd gewild; zij was het oudere overgebleven vlees. Het vlees dat ze lama’s voeden. Mathilde en Mathilda. De ‘a’ komt nu eenmaal eerder in het alfabet voor. Maar nu Hare Koning de grond ingeduwd is, kon Mathilde het haar niet meer willen. Dus werd Ze uitgenodigd en ontvangen. Frankrijk, niet het land van de olijfbomen. Niet het land van de appelsienen of de laurieren. Maar dat kon men niet zien in de grote tuin van Mathilde. Die haar dagen doorbracht rondwandelend in haar moestuin en haar serre. Haar bedienden commanderend. ‘U zult dit plantje afstoffen. ‘U zult de olijfboom planten’. Mathilde draagt zijden handschoenen. Mathilde kan dus niet zelf in haar tuin werken. De plafonds zijn hoog en de zon schijnt door het glas door de bladen de serres groen. Mathilde is geen koningin en heeft Mathilda er altijd om gewild. Maar hare Koning is gestorven. Dus zal ze Mathilda ontvangen en een laurierboom in Zijne naam planten. ‘Wat een imposante laurierboom’, zal haar zuster zeggen als ze aankomt. ‘Wat een fanatieke lama’s’, zal haar zuster zeggen als ze de lama’s rondom de boom ziet grazen. De lama’s en de boom staan in de serre. De serre heeft een hoog plafond en aangezien de planten niet allemaal opake bladeren hebben, zorgt de zon dat er overal groen licht schiet. En dat is prachtig. En dat vindt Mathilda natuurlijk ook. We zullen er geen doeken om winden. De koning was een lelijke man. Met schaapachtige rossen krullen die doorgleden langs Zijne bakkebaarden tot aan Zijne kin. Zijne lip was naar boven geplakt. Door een fout gespijkerde nagel in zijn kindertijd? Mathilde wist op wat hij leek. En zij liet het grazen naast Zijne imposante nagedachtenis. ‘Wat een fanatieke lama’s’, dat is wat Mathilda zegt. En dat is het enige wat ze nog zal herhalen gedurende haar verblijf. Na de eerste week kon men Hare Majesteit niet meer van de laurierboom wegkrijgen. Na de tweede week vroeg Hare Majesteit een kom water voor op haar kamer. Na de derde week vroeg de tweeling achter hun moeder. Na de vierde week vertelde ik dat Ze bijna terugkomen zou. Na de vijfde week werden er hopen hooi aan het lege paleis afgeleverd. De zesde week. De koningin van Engeland keert weder. Ze verschiet wanneer ze haar dochters ziet. Is de Majestueuze haar kinderen vergeten? ‘Wie heeft zulke kruipers binnengelaten in ons paleis?’, gilt ze mijn oor streng toe. “Kruipers”. ‘Uw dochters zijn zeven geworden deze week, Uwe Majesteit’. Haar blik verstart: ‘Kunt u me uitleggen hoe een lama voor mensendochters zou zorgen?’. Week zeven. Ook Hare Majesteit is geraakt. Want ik moet schuilen in het paleis waar ik opgegroeid ben. Ik moet schuilen en neem Hare dochters onder mijn vleugels. Dan doen we opgezette dieren na. Dan vluchten we de hallen door. Die niet stil het geluid van onze snellende hoeven verspreiden. Acht. Geeft u mij acht weken om terug te draaien en ik vertel het u. Want de lama’s verspreiden zich in de tuin. En hoe de krullen in de Hare’s haren exponentieel toenemen. En als de mensendochters ontwaken en hooi toegeschoven krijgen, ben ik degene die vluchten moet. Die hun aankleden en vliegen moet. Maar zelfs in de keuken is er niets anders dan hooi meer te verkrijgen. 9. Ze willen mijn hoofd. Ik zie er te mens uit. ‘BENT u LAMA OF NIET!?’, huilt de koningin uit. ‘ZIJN HET LAMA’S OF NIET?!’. Ze wijst haar dochters toe. ‘Het zijn geen lama’s, Uwe Majesteit’. ‘U bent geen lama, Uwe Majesteit’. Ze willen mijn hoofd. Ik spreek te mens.

Accepteren

Zes jaar, dat is één derde van mijn leven. En al bijna één derde leef ik zonder papa. Eenzaamheid voel je niet in de weken na zijn vertrek, maar in de maanden en jaren die volgen, wanneer je realiseert dat hij niet terugkomen zal. En hij zal niet terugkomen. En ik zal hem nooit meer zien. Dat is moeilijk om te zeggen, omdat ik daar zelf niet in wil geloven. Maar ik kan de dingen niet naar mijn hand zetten, enkel omdat ik wou dat ze anders waren. Als ik in het hiernamaals geloofde dan zou ik tegen de hogere macht spreken. Wat ik voor lange tijd heb gedaan. Maar het werkte niet, omdat ik niet in haar geloof. Als een kat je kat niet is moet ze niet verwachten dat je haar voedt. Met een beetje moeite zou ik opnieuw geloven, zoals ik mezelf met een beetje moeite een atheïst noem. En daar is niets mis mee. Ik moet me dan ook niet slecht voelen, dat ik zogenaamd het contact met mijn papa verbreek door te geloven dat ik hem niet meer zal zien. Want ik voel en zie hem overal. In muziek en anderen die ik ontmoet. Soms zie ik hem op straat of is hij mee op vakantie. Dan kijk ik eens goed, en blijkt het iemand anders te zijn. Dan denk ik dat hij een spelletje met mij speelt. En dat hij blijft bestaan in de herkenning die ik in de wereld vind. Hij is daar, wanneer ik hem wil zien. Enkel hij-zelf is er niet meer. Hij IS niet meer. Murakami zegt dat het geen kwestie is van leven of dood. Ik dacht over de dood, tegenover het leven, als iets toevalligs. Alsof het toevallig was dat papa zelfmoord gepleegd heeft en het evengoed de volgende had kunnen zijn. Maar alles om me heen bloeit uit pure toeval. Terwijl zijn dood altijd al een zekerheid is geweest. En dat stelt me gerust. Dat hij in zekerheid’s handen zit. ‘Vandaag sterven is net zo goed als eender welke volgende dag’. Ik wil zijn pijn niet kennen. Ik hoop dat zijn vertrek mijn pijn waard was. Ik vroeg hem of hij spijt had. Maar hij was niet meer.

kwestie?

Kwestie van tijd zegt hij mij, ik weet niet wat kwestie betekend, maar neem aan dat hij gelijk heeft. Hij heeft altijd gelijk. Zijn gelijkheid staart mij recht tussen de wenkbrauwen aan. De tegels zijn koud en ik had pantoffels mee moeten nemen. Mijn sokken glijden en van de trap zal ik vallen. Kwestie van tijd zegt hij. Voor ik op een dag mijn hoofd verlies. Steeds onwetend over wat kwestie betekend, neem ik aan dat hij gelijk heeft. Zijn gelijkheid is de plakband rond mijn nek. Een koud huis wordt verwarmd door de afgunst naar pretparken. Want van suikerspin zal ik scheel kijken. En van achtbanen mijn hoofd verliezen. Kwestie van vertrouwen, en ik neem aan dat hij gelijk heeft. Gelijk als de plakker die mijn unibrow zal epileren. Gelijk als de wereld met vertakte bomen. Gelijk als een beer in de lente.

Wijze eik

De wijze eik wijst de zuiderwind het zuiden toe, waaronder de tent waarin wij slapen ook al zijn we nooit echt moe. De geesten die we riepen plukken vijgen voor de lijm die ons plakt aan dit huis waar vele vleermuizen zijn. Er is een kamer van de wijn, waar wij, als kinderen, niet komen. Waarbinnen zonnevelden bloeien met o-zo grote wolken. Er zijn muizen in het bad, dus we zwemmen in de vijver, naast de kikkers en de krekels die het onweer voelen stijgen. De doorheen de tent geprikte gaatjes dienen als sterren in de lucht, en morgen zullen ze ons waken doordrenkt in sap van vijgenvrucht. Op blote voeten voel je meer, van de biotopen in het gras, dus bewandelen we velden tot tenen een zijn met zijn as. En wanneer de honden blaffen en de avond dreigt te komen, verstoppen we ons voor levenszin onder de stem van wijze bomen.

sokken in de was

Ik was verliefd op het idee Maar zoals sokken in de was Komt de scheiding van ons twee Niet volledig onverrast Vanuit zijn achtertuin Blijf ik zijn stem horen Vanuit zijn achtertuin Kon hij mij bekoren Maar de spiegels in het gras Hebben ijzerscherpe hoeken Gaven perspectieven op je was Waar geen paar in was te zoeken Vanuit zijn achtertuin Blijft hij altijd meer Vanuit zijn achtertuin Deed hij mijn hart zeer Nu laat Ik mijn sokken weken Nu was Ik ze met de hand En wanneer ze nog nat bleken Droeg Ik ze met verstand

Ze zijn de zonen

Ze zijn de zonen Van Moeder en een man Waarbij de moeder de vader kiezen kan Ze zijn rouwdragers Ze hebben allemaal een rugzak aan Ze wandelen zij aan zij, op en door elkaar Ze geven geen antwoord Ze letten niet op Ze zijn de zonen Het paard heeft een hoofd De zonen vindt hun hoofd een kop Ze dragen hun vragen Ze wandelen zij aan zij, op en door elkaar Ze kijken maar zien niet Ze zoeken een man Ze zijn de zonen Aan de kerk staan doornen De zonen prikken zich tot het bloed Ze ondervragen hun rouw Ze wandelen zij aan zij, op en door elkaar Ze komen niet toe

Groen

Het mooiste aan de lente is de groenheid van de blaadjes Die als groene hoop onze processie bewilderen Het leven in elke stroomt door opgesomde vaatjes Het object van diegene die landschappen schilderen Tot de trechter je brengt naar de transcendente wereld Laat de maker van verloren snelwegen je leiden De oorsprong die zelf geen oorsprong heeft geeft enkel vrede Tot peulvruchten zich over de horizon spreiden Want Adam zal keren naar de nieuwe aardse landen Zodat hij Eva's gouden maagdvlies kan doorboren Tot ze grond uitspitten met hun begraven tanden De vredesinstitutie schreeuwde af met hun hoofden