A. Rivesta

Gebruikersnaam A. Rivesta

Opleiding

Basiscursus Verhalen Schrijven,
Schrijfschool, Gent,
september - december 2016

Basisjaar Literair Schrijven,
Creatief Schrijven vzw, Antwerpen,
september 2016 - mei 2017

Publicaties

Gedicht 'De trein van de vooruitgang...' in VERZiN 2016-04,
met dank aan Vitalski

Prijzen

Teksten

Een vette kluif.

Een vette kluif. Sonnet Een vette kluif voor dure advocaten; die voelen zich waarschijnlijk opperbest: corruptie in het Belgisch voetbalnest, ’t gegraai van frauduleuze onverlaten. Veel rekeningen werden vetgemest; de fiscus, die werd buitenspel gelaten door oelewappers die al veel bezaten, maar die fairplay vermeden als de pest. Dus mogen d' advocaatjes volop brullen; ze staan er alvast fel en hitsig bij. Nu ook zijzelf hun zakken kunnen vullen, zijn zij weer heel gehaaid van de partij om boeven naar de vrijspraak te gaan lullen, als hoeren van de misdaadheerschappij...

Passie en vuur.

Passie en vuur. Sonnet Het is zover, de gekte kan beginnen. De lusten en de passies laaien op, de bierverkoop bereikt een nieuwe top door zij die ’t bal- en benenspel beminnen. En heeft er al eens één een zware kop, of raakt er soms al iemand buiten zinnen, door al te hevig smeulend vuur vanbinéénen, geen nood, die komt er heus wel bovenop. Al kan ik zelf die passie niet echt delen, - ‘k bekijk die rare gekte heel verbaasd, - ’t genot om met de ballen te gaan spelen, de passie die doorheen de fluitjes blaast, toch blijft het steeds opnieuw de harten stelen, dat voetbalvuur dat door die benen raast...

De laatste weg.

De laatste weg. Sonnet Een laatste maal de dageraad aanschouwen, het gloren van het vroege ochtendlicht, wanneer het zwakke schemerduister zwicht en zonnegloed haar weelde kan ontvouwen. Hij mijmerde met diep doorgroefd gezicht. Gedaan nu met op eigen kracht vertrouwen en elke stap gewiekst te onderbouwen in ’t eigen kleine rijk door hem gesticht. Restanten van een onvoltooid verleden, en al wat ooit uit noodzaak was ontstaan; een stengel die te vroeg was afgesneden, een erfenis die nimmer zou vergaan. Gezien zijn eigen strijd was uitgestreden verlangde hij de laatste weg te gaan.

Vrij en ongebonden.

Vrij en ongebonden. sonnet De dag waarop de wetten zijn geschonden, waarop er door een grens is heen gegaan, toen is er ook een dynamiek ontstaan die alle oude regels heeft ontbonden. De zo verguisde dwang had afgedaan. Een bron van nieuwe vrijheid werd gevonden, het recht om weer voluit en ongebonden een eigen, nooit ontgonnen weg te gaan. Al leidt de vrijheid ook wel tot gevaren, en zet ze aan tot dwaze overmoed, ze blijft toch vlot genoegens openbaren wanneer ze nieuwe deuren opendoet. Haar glorie valt door niets te evenaren, ze is en blijft een hoogst beheerlijk goed.

Een veel te korte nacht...

Een veel te korte nacht... sonnet Wie heeft er ooit het zomeruur bedacht?Wie zorgt ervoor dat wij als arme schapenalweer een uurtje minder mogen slapen?Wie hoort er onze droeve jammerklacht? De aandrang om te geeuwen en het gapen,de rampspoed na een veel te korte nacht,‘t beroepen op de laatste levenskrachtom ’t eigen lome lijf bijeen te rapen. Maar goed, het valt toch ook niet te negeren:dat geeuwen doet zo nu en dan wel deugd,breed gapend al die kaakspieren masseren bezorgt een mens genot en levensvreugd.Want zie hoe velen ‘t vlotjes imiteren:begint er één, dan volgt de rest verheugd…

Er waren eens...

Er waren eens... Een fictief verhaaltje. Er waren eens wat elitaire strijders, goed uitgerust, in vorm en vechtensklaar. Zij voelden zich de helden en bevrijders, een buffer tegen onheil en gevaar. Helaas voor hen, het waren barre tijden, met vredesdagen zonder veel geweld, want slechts als ze heldhaftig konden strijden, ontvingen zij respect en ’t grote geld. Terwijl ze zich zo aan 't beklagen waren, toen kreeg er een een 'lumineus' idee. Al waren er dan initieel bezwaren, een aantal makkers volgde hem gedwee. Ze zouden zich als schurken camoufleren en daarna heel brutaal op rooftocht gaan. Zo zouden ze de maatschappij wel leren hen vlotjes meer budgetten toe te staan. Dus sloegen ze aan ’t moorden en ‘t vernielen, en ja, ze schoten nu en dan goed raak. Dat er daarbij ook brave burgers vielen, was nevenschade voor hun centenzaak. Ze hadden immers toch niet veel te vrezen want ongeacht wie om de waarheid vroeg, - het was een feit en ’t is sindsdien bewezen, - voor hen waren er doofpotten genoeg...

Strijd in de verkiezingstijd.

Strijd in de verkiezingstijd. Sonnet Politici beleven drukke dagen: ze trekken vlot hun stoute schoenen aan om heel gemotiveerd op pad te gaanen moedig op de burgerstem te jagen. O hemel toch, die irritante vragen van journalisten die hen gadeslaan en hen het liefste op hun bek zien gaan, of lastigaards die eeuwig komen zagen. Het is verdraaid toch zuchten en veel zweten opdat de brave burger ’t weer gelooft, een kwestie van onthouden en goed weten van al wat kort voordien al is beloofd, en hopen maar dat dat vlot wordt vergeten zodra de kiesstrijd weer is uitgedoofd...

Een formidabel man.

Een formidabel man. sonnet Een formidabel man is overledenen zachtjes naar de eeuwigheid gegaan,een baken en een rots in het bestaan;hoe moedig heeft hij elke strijd gestreden. Zijn levenslust was nimmer te verslaan,en ook al heeft zijn lichaam sterk geleden,toch heeft hij menig boeiend oord betredenen is vol kracht zijn eigen weg gegaan. De twinkeling van humor in zijn ogen,een virtuoos in levenswijze taal,een scherp verstand gehuld in mededogen, en steeds opnieuw een grandioos verhaal.Al is zijn aardse leven nu vervlogen,dat wat hij liet, dat blijft fenomenaal.

De wereld van de wielen.

De wereld van de wielen. Sonnet. De wereld van de wielen is ontwaakt. De knapperds met de goed gespierde kuiten, die kunnen nu weer ongeremd naar buiten en al dat moois wordt hogelijk gesmaakt. Zodra ze rijden, zijn ze niet te stuiten, en zie hoezeer de fans worden geraakt wanneer er eentje noodgedwongen staakt en pijnlijk naar zijn duiten kan gaan fluiten. Niet dat ik zomaar voor zo'n bink wil knielen; ik wil voorkomen dat ik word misleid. Hoezeer het hem ook lukt om te bezielen, ik twijfel toch waardoor hij zo goed rijdt. Ligt dat nu aan die benen of die wielen? Want bovenal verkies ik kwaliteit...

Wild en onbezonnen.

Wild en onbezonnen. Sonnet. De winter geeft zich niet zomaar gewonnen,want vooraleer hij weer aan ’t vluchten slaaten ’t land opnieuw voor lange tijd verlaatis hij nog aan een offensief begonnen.Hij weet zich met zijn ongemak geen raad,dus danst hij vrolijk, wild en onbezonnen;hij heeft een web van sneeuwvlokken gesponnenwant binnenkort is ’t immers weer te laat.Al heeft hij nu en dan charmante kuren - die winter is toch echt wel een artiest, -hij legt ook brave burgers in de luren,viseert vooral de automobilist, waardoor hij zorgt voor extra overurenin 't voordeel van de 'arme' (?) garagist.

Presidentiële Wensen.

Presidentiële Wensen... Sonnet. De grote charlatan heeft weer gesproken, de vredeshoop in haat en nijd verteerd. Zolang hij maar zijn entourage eert. De potten worden elders wel gebroken. Hoe heerlijk toch om vuurtjes te gaan stoken, want ja, hij heeft het lesje goed geleerd, de aandacht moet gewiekst worden geweerd van wat hij in 't geniep heeft uitgestoken. Wat maakt het uit of in de verre landen het broze evenwicht op wank'len staat, of ' t Midden-Oosten verder blijft ontbranden? De wapenhandel is erbij gebaat. Waarschijnlijk wast hij heel voldaan de handen voordat hij naar zijn vredig bedje gaat...

Over tijd en eindigheid.

Over tijd en eindigheid. Sonnet. Een hoofdstuk dat voorgoed wordt afgesloten,een afscheid in een onomkeerbaar uur.Daar staan we dan, verweesd en overstuur,hardvochtig door het lot teruggefloten. De gesel van de steeds beperkte duur,de vluchtigheid van wat ons wordt ontsloten.Al zwoegen we verwoed en onverdroten,het is en blijft een eindig avontuur. Geen sterveling kon ooit de tijd vertragen,geen geld, geen macht, geen bollebozenclan;we krijgen slechts een voorraad korte dagen en zoeken zelf naar 't beste stappenplan,gekapseld in een overvloed aan vragenwaarop geen mens het antwoord geven kan...

Volgend jaar, dan doe ik het!

Volgend jaar, dan doe ik het! Sonnet 'k Heb veel intenties voor een frisse start,nu 't nieuwe jaar er weer zit aan te komen,Wat ik in 't oude niet heb ondernomen,heeft al mijn goede wil alleen verhard.Geen mens die nog mijn ijver in kan tomen,met prachtig resultaat als ik volhard,en elke knoop wordt volgend jaar ontward.Verheugd geloof ik in mijn eigen dromen.'k Zal 't nieuwe jaar dus pittig gaan beginnen,meteen al laten zien waar op het staat.Maar 'k zou misschien ook best al iets verzinnenvoor in 't geval het toch weer moeizaam gaat.Want ja, ik kan ook later herbeginnen,een volgend jaar staat altijd weer paraat...

Zonder inspiratie...

Zonder inspiratie... Sonnet. Mijn inspiratie heeft me net verlaten. ze heeft besloten om op reis te gaan. Heel eigenzinnig liet ze me verstaan dat ik haar af en toe met rust moet laten. Ik smeekte haar, maar nee, het mocht niet baten, ze vond dat ik 't gemis maar moest doorstaan. Wie weet is het met 't dichten wel gedaan nu zij me geen ideeën aan kan praten. Maar potverkoffie, 'k wil het toch proberen, het moet toch ook eens lukken zonder haar. Kan ik nu echt niet zelf iets fantaseren, al voelt dat dan onwennig en heel raar? Ik hoop dat ik het op een dag zal leren. Dan zijn haar tripjes nooit meer een bezwaar...

Paradijselijke Papieren.

Paradijselijke Papieren. Sonnet. Waar zal ik mijn papieren eens verbergen? Waar vind ik 't groot papieren-paradijs? 'k Wil ook wel eens een anti-fiscusreis naar landen van fortuin en gouden bergen. Misschien kom ik dan in een mooi paleis waar niemand ooit de zwartwerkers wil tergen, of van de rijken wat fairplay gaat vergen, want wie niet graait, die is er niet goed wijs. Maar wacht nog even met me te verdenken want er is iets wat me toch wel bezwaart: papieren kunnen veel voldoening schenken en 'k heb er ook al massa's van vergaard, maar voorzover ik heden kan bedenken zijn die waarschijnlijk toch geen stuiver waard.

Een dure vogel.

Een dure vogel. Sonnet. Zie daar die dure vogel weer aan ‘t pleiten opdat de crimineel zijn straf ontloopt, en hoe hij vlot zijn eerbaarheid verkoopt aan hen die met de misdaadcenten smijten. ‘t Gehoon voor wie op faire straffen hoopt, ‘t gegoochel met excuses en verwijten, zijn poging om de hoop uiteen te rijten dat recht ook in rechtvaardigheid verloopt. Gewiekst de onschuld van de dader veinzen, geen aandacht meer voor slachtoffers en pijn. Misschien is hij alweer aan 't te overpeinzen hoe vrijspraak steeds weer leidt tot een festijn. Maar zou hij ook hooghartig blijven grijnzen als ‘t slachtoffer zijn eigen kind zou zijn?

Jagers en prooien.

Jagers en prooien. Sonnet. Als wantoestanden in het daglicht komen, en 't recht van zwakken wordt gegarandeerd, wie weet of dan misschien het tij ooit keert, en 't lukt om verder onheil te voorkomen. Een machtsmisbruik, dat is en blijft verkeerd, hoera dus voor zij die het in gaan tomen, en vallen er daarbij soms hoge bomen, als dat terecht is, wordt het wel verteerd. Maar als de klagers zelf het daglicht mijden, niet vrijuit durven zeggen waar 't op staat, zijzelf slechts met een masker willen strijden, dan voeden zij misschien een ander kwaad, wanneer verholen klachten ertoe leiden dat er een kafkaiaans proces ontstaat...

Dromen uit vervlogen jaren.

Dromen uit vervlogen jaren. Sonnet. De dromen uit de lang vervlogen jaren, geboren in een gloed van jeugdig vuur, een passionele drang naar avontuur, een zucht om wilde zeeën te bevaren. Te vaak vergleden zij naar 't laatste uur, gekapseld in een weefsel van bezwaren, van dreiging en ontluikende gevaren, hun kostprijs voor vervulling veel te duur. Al worden we gedwongen te ontwaken in 't ware leven voor ons klaargestoomd en blijken heel wat plannen die we maken al vlug door realisme afgeroomd, 't is beter soms aan droombeelden verzaken dan dat die beelden nooit werden gedroomd.

De schaduw van het licht.

De schaduw van het licht. Sonnet. Als 't leven soms teveel vergt van je krachten, je noden al te vaak worden miskend, je weinig of geen lof wordt toegekend, wat kun je dan nog wensen of verwachten? Een ster die rijst tot hoog aan 't fimament, een twinkeling doorheen de donk're nachten, een glans die leed en pijnen doet verzachten, een stilte die 't vermoeide hart verwent? Maar blijft het leven jouw gevoelens krenken of krijg je niet 't respect waar je naar streeft, en kan de wereld jou het licht niet schenken zoals jij 't in je diepste droom beleeft, dan hoop ik dat je ook eens kunt bedenken dat 't grootste licht de langste schaduw geeft...

De Gloriejaren van Big Brother.

De Gloriejaren van Big Brother. Sonnet Het kan ons nu toch echt niet meer ontgaan: de Jaren van Big Brother zijn gekomen. Standvastig wordt ons privacy ontnomen en veel geheimen zijn voorgoed vergaan. Een reden om die vrijheid in te tomen, da's veiligheid, daar zou het vaak om gaan. Die aanpak zou klaarblijkelijk bestaan om onheil en gevaren te voorkomen. Maar bij dit alles blijven we bemerken dat Grote Broer toch wel 't fortuin begeert, de rijken helpt hun welvaart te versterken, en zich heel vlotjes tegen zwakken keert. Als 't gaat om grote fraude in te perken, blijkt hij, heel raar, vaak niet getalenteerd...