Chloe synkineses

Gebruikersnaam Chloe synkineses

Proza Poëzie Autobiografisch schrijven Non-fictie Flitsverhaal Kort verhaal Brief

Teksten

dagboek fragment

Waarom vraag je me waarom? Onder mijn ogen lopen sporen van de afgelopen nachten. Als je bij me bent kan ik niet slapen maar dat zal ik je nooit vertellen. "Alles is heel snel gegaan en ik wil je niet teleurstellen" hangt als de voorste kapstok in mijn kleerkast. Wanneer ik de deuren 's ochtends opentrek om te beslissen met welke stukken stof ik vandaag mezelf tot uiting zal brengen denk ik aan je woorden. En ik weet dat ik best kan geloven dat je nog graag bij me bent. Dat je het me zal vertellen als alles voorbij is. Maar ik denkt dat het nooit op tijd zal komen. dat een einde nooit geschikt zal zijn. "we denken teveel na". "Spreek voor jezelf". "Zal ik doen lieverd". Als ik spreek voor mezelf kan ik alleen maar zeggen dat ik mezelf voel vervagen. Dat mijn huid dunner lijkt te worden, en nog witter dan gewoonlijk. Dat ik mijn spaarrekening plunder om te pieken en het volwassen zijn te verdragen. Maar zelfs dat is niet genoeg om het gewicht van de routine van het menszijn te dragen. Die laqué laarzen veranderen niets aan het feit dat de gesprekken met collega's me ontnemen van mijn laatste energie. En dat ik niet uit bed geraak, nooit, en toch altijd op tijd kom. Mijn hart slaat in mijn linker heup, om me eraan te herinneren dat de wegen glad zijn, dat het winter is, altijd donker is, dat remmen niet helpt. Ik vraag me af wanneer ik mijn binnenste ooit zal kunnen tonen. Al die uren aan gesprekken, alle moeite om mezelf te begrijpen. Het geld, de verloren moeite. Hoe meer ik van mezelf zie, hoe meer ik mezelf wil verstoppen. Zo groot is die eeuwige optimist, die ik regelmatig ook echt ben. Maar meestal wil ik hem zijn zodat mijn instortingsgevaar geheim blijft. Toen er een stuk plaaster uit het plafond viel begreep ik dat. Lieverd het gaat altijd zo blijven. De vragen stoppen nooit. Ik wil weer in iets geloven, maar alle goden hebben me tot nu te verraden. Ach, als ik dit lees besef ik dat ik me vergis. Alle mensen hebben me verraden. Toen ik in god geloofde, maakte ik mijn gebeden werkelijkheid. Abraxas deed me mijn menselijke complexiteit in zijn volledigheid aanvaarden. Kali deed me vernietigen wat allang weg had moeten zijn. En nu, nu ben ik Sisyphus. Heb ik mijn goden verraden? Heb ik mezelf verraden?

Chloe synkineses

2557

Lieste liefde Dit is niets van nu alleen Wat al die jaren enkel een schaduw worp heeft nu een lichaam. Mijn lieve kanibalentanden ik scheur het vlees omdat het me bang maakt ik wil je bloed zoveel namen geven, maar het blijft jouw DNA Je handen zijn de zachtste, nog steeds

Chloe synkineses

Watersoep

Mijn lichaam beleeft de dag in zijn scherptes en ik denk aan haar. Mijn moeder waant haar dode moeder een beschermengel, een geest die ervoor zorgt dat vanaf nu alles goed loopt. Bij mij loopt alles fout en ik vraag me af of de beschermengel misschien boos is op mij. Sinds ze dood is plakt het vaker onder mijn armen. Mijn haar is sneller vettig. De klok draait de verkeerde kant uit. Het is net zo vreemd om haar daar de verantwoordelijkheid over te geven als de geloofsideeen van mijn moeder. Wij zullen mekaar nooit nog zien, maar nog liever zou ik je nooit nog voelen. Je lieve lach en je oordelende blik. Je afwijzing van mijn kindzijn en je watersoep. De ophelderende momenten zijn vervaagd. Misschien doordat jij mijn vingerafdrukken zo snel van de kasten veegde. Misschien had ik zelf gewoon wat langer willen bestaan.

Chloe synkineses

in haar volgende levens

Zelfs bij het naderen van het onbekende onbestaan, wil ik haar niet schuddend zien. Ze lacht zonder tanden, onze blikken kruisen wanneer de rest het niet ziet. Alleen wij weten dat we mekaar terug zullen zien. Dat ze in haar volgende levens echt voor me zal zorgen. De volgende keer lopen we moeiteloos hand in hand. Geeft geld haar geen betekenis. De parels scheuren dan haar oren niet en ze doet meer, meer, meer dan haar best. Ze heft me uit bed wanneer ik roep, houdt de pleisters klaar voor mijn geschaafde handen. Dat de dood de beste herinneringen naar boven brengt blijkt uitzonderlijk.

Chloe synkineses

kus de inhammen van mijn ruggengraat

Ik droom dat ik zijn liefde inslik. Een warme veiligheid valt over me en ik vergeet mijn onvermogen om open te barsten zoals hij dat kan. Ik mis vroeger omdat mijn liefde toen geen grenzen had, ik mezelf liet verdinken en zonder problemen terug boven kwam tot ik ooit bijna onder het oppervlak vast kwam te zitten. Tussen al mijn knopen vind ik degene die ik lossen moet. De draad is te fragiel om aan te trekken of mijn nagels in te zetten. Kan iemand me opereren en deze herinnering voor me ontknopen? Noem het trauma, onverwerkt verdriet, verliefdheid, ik wil hem nog één keer zien om hem de rug toe te keren. Kus de inhammen van mijn ruggengraat en steek me maar.

Chloe synkineses

gisteren legt een knoop in vandaag

Gisteren legt een knoop in vandaag. Over 49 minuten sta ik op, neem ik mijn tas, spring ik op mijn fiets, rijdt ik de 5 kilometer elektrisch en op de hoogste stand naar huis. Ik haal mijn pakketjes uit de pakjesautomaat en sleur met een doos waarin een zak zit met kattenvoer. In het andere pakket business cards, stickers, postkaarten. Ik ga bij mijn ouders eten want zolang wij hier allemaal nog zijn willen we elke woensdag elkaar zien en vandaag mogen we de ovenschotel van mama proeven. Zolang wij hier nog allemaal zijn, al denk ik niet dat papa zijn ondergang zal vinden in de drank. Ik haat hem aan de drank en hij zit er altijd aan. en ik zie wat hij allemaal voor ons doet. Dat hij de keukentafel elke kerst met cadeaus heeft gevuld, omdat hij zelf als kind één vierde van een ei kreeg. En daarom hoopt iedereen dat papa hun secret santa is. Zolang wij hier nog allemaal zijn want binnenkort zijn we weg. Ik ben bang dat ik ons zal missen maar het houdt me niet tegen om te gaan.

Chloe synkineses

hormoon-balans

De boiler buldert zijn laatste warmte. Het water blijft toch koud. Vandaag ga ik terug werken na een zombie-keelontsteking en de etter die ik de afgelopen week doorslikte lijkt zich nu te hebben getransformeerd tot ongelukkige collega's. Ik vraag niet door want ze doet een handgebaar dat ik interpreteer als 'nu niet'. Ik stel de foute vraag en het antwoord blijft uit. Een vroeger familielid vraagt me om hulp in haar onderzoek naar de ontrouw van haar voormalige man, mijn neef. Ik wil haar wel helpen maar anderzijds interesseert het me niet. Hij heeft ondertussen een kind met een ander, zijn collega. Ik heb dit soort spelletjes nooit gespeeld en ik ontwikkel een nieuw voornemen. De volgende keer dat mijn tante een debiele opmerking maakt over mijn afwezigheid schijt ik haar uit. Dan mag ze de etter vanuit de achterkant van mijn keel eens proeven. Hoe langer ik zwijg, hoe erger ze het te verduren zal krijgen en ik heb al heel, heel lang gezwegen. Het zal zo onvoortreffelijk vies zijn, ze zal door haar eigen egoistisch afgietsel zakken wanneer ze mij vraagt wanneer ik voor kinderen zal zorgen. Ze heeft er zelf bewust geen, haar rijkdom mag niet gedeeld. Over een halfuur mag ik met de fiets door het donkere bos naar huis en ik ben mijn hoofdtelefoon vergeten. Het is oke, ik kan mijn aanval al boorbereiden. Mijn lieve, lieve vriend maakt taco's vanavond en de boiler wordt herstelt. Wij samen zijn sowieso warm genoeg en ik barst van liefde met een mes achter de rug. Dat is voor wanneer de buurman zijn beklag komt doen over het weer.

Chloe synkineses

ze gaat dood

Ze gaat dood en ik kan nog steeds de waarde niet vinden in het samenzijn. Wij zijn van andere eilanden en unze kusten hebben elkaar volgens mij nooit geraakt tijdens ons lang gedeelde zeeleven. Terwijl zij de dagen willen rekken om je verbeten gezicht nog een eeuwigheid te mogen zien bewegen, wacht ik tot je weg bent. En ik had je zo'n lang leven gegund, maar ik ben geen voorstander van uitgestelde pijn en ik ben geen voorstander van ons samenzitten, fluisterend discussieren zodat jij niet zou horen dat we zelfs op je sterfbed geen raakpunten vinden. Maar fluisteren is mijn ding niet. Hoewel ik je zo hard zachte laatste dagen wens, kan ik mijn stem niet meer inslikken.

Chloe synkineses

Mijn schuld

Ik geloof je best wanneer je zegt dat wij ons alles inbeelden, dat wij enkel uit hersenen of bewustzijn bestaan, dat niets betekenis heeft tot wij die eraan geven. Zo heb ik het leven ook al ervaren. Pijn heeft geen toestemming nodig om betekenis uit zijn slachtoffer te sleuren. Och, je doet me al twijfelen bij het woord slachtoffer, want dat zijn wij niet. Wij zijn heersers volgens jou, we kunnen alleen maar leren. Wij manifesteerden alleen maar ongewenst aangeraakt te worden, wij mensen duwen onszelf in minderheden, vormen termen om onszelf te pijnigen, boetseren de rijken met eigen handen, alles doen we zelf, alles is mijn schuld. Ze biedt me haar magic potion, het idee dat ik met mijn denkkracht alle verpletterende problemen op kan lossen. Shit, nog meer werk. Moet ik nu alle mannen met te lange armen, indringende handen, verwrongen schuldgevoelens gaan vergeven om mij los te maken van mijn eigen ideeen? Mag ik nog mens zijn? Mag ik mijn ziel heel even vergeten?

Chloe synkineses

druifvormig hoofd

Er zit namelijk geen engeltje, noch een duiveltje op de tengere doch brede schouders van mij. Wie had dat gedacht, dat de enige stemmetjes niet naast mijn oren maar ertussen zitten. Het welles-nietes spel ben ik intussen voorbij. In mijn – volgens mijn schoonzus druifvormig – hoofd beweegt zich een voorspellende massa. Die geen tarotkaarten nodig heeft om me te vertellen dat het allemaal niet lukken zal, Of net wel, wanneer een streepje ochtendzon en vrolijke doods-muziek me wakkerschud met een snelle scheut zelfzekerheid. Mijn stemmetjes zijn zo beinvloedbaar, naief, alleswetend, goddelijk, knellend

Chloe synkineses

brief 2

Een brief in afwachting van een antwoord is als en rekening in afwachting van betaling. Daarom, lees mijn vragen in een stem van stilte, in een idee van onschuldige nieuwsgierigheid, verbeelding die een antwoord verwelkomt maar nooit verwacht. Ik vraag me af hoe de vlagen van het leven je meevoeren deze tijd. Of de wind je omarmt of tegen je gezicht aan kletst. Of de tijd voor jou te snel gaat. Of je net zo verlangt naar de toekomst of een eerdere versie van jezelf dat het heden erdoor wordt opgevreten. Zijn grijze wolken dezer dagen een druk op een gebolde rug, of en opportiniteit van hoop naar een blauwe lucht? Voelen de mensen rondom je warm van vel of koud van woord? Lijkt je leven zo te lopen als een lot gevorm door een onontkoombaar labyrinth of loopt alles tegenwoordig toevallig door elkaar? Ik voel dezer dagen meer dan ooit hoe eenheid en verdeeldheid elkaar in sneltempo afwisselen. Een universele en allesomvattende kracht loopt als een rode draag doorheen mijn oordelend menszijn.

Chloe synkineses

hmmmmmmmmm

Gisteren werd er een feestmaal in de vochtige, opgewarmde grond gegraven. Ingepakt in een houten doos slaapt iets heel gegeerd. De temperatuur hijst zich al een paar dagen zonder moeite boven de dertig graden. Het duurt dus niet lang voor een geurig sap het hout en dan de aarde doordringt. Vochtig hout is makkelijker om zich door te graven, dat maakt de reis naar het lichaamsmaal korter. Een wit, glimmend wezen van een halve millimeter beweegt zich vlot doorheen het aangedrukte zand. Het beestje is klein genoeg om zich door openingen te begeven die het menselijk oog niet zou opvangen. Het is pikkedonker en alles is op elkaar gedrukt, maar de volsprieten bewegen zich vrij en de weg naar voedsel is overduidelijk. Na een aantal dagen heeft de eerste zijn beloning te pakken gekregen. Een hap uit een rottend stukje onderarm. Zo klein dat het voor zijn slachtoffer geen verschil maakt tussen dood of leven.

Chloe synkineses

Brief

Haar vingertoppen raken het bedrukt stuk karton. Brieven, wenskaarten, doodsprentjes, facturen zwemmen tussen haar gladde vingers door en hier komt alles samen. Hier worden “groetjes uit het zonnige Sevilla” vermengd met “uw elektriciteitstoevoer zal uiterlijk 15 april afgesloten worden”. Eerste en laatste brieven. Onleesbaar handschrift en oude postzegels zijn tegenwoordig edelstenen tussen de aangetekende kiezels. Mogen onze woorden, mijmeringen, ideeen-uit-een-ver-land, langverwachte kledingstukken en betaalverzoeken nog even reizen, nog heel even ongelezen blijven.

Chloe synkineses

kie tarke me

Lapos ladu laman Barmen kantert valmenter Care gevotno almer te Meiken bergt volear Altem bergt collunte Laper mazen kolfterman Anter lontel modeblus Lie i e contere wanteroma zu pie La kie opwandern te yake Hep konl kie pornep val mi “par nie molne, gabarenus” stampe mo velle Kertenar kie La beveran komperle tomme Chibusna martiron fazje

Chloe synkineses

ik haat schrijven

Ik schrijf niet graag. Ik wil mijn woorden geen gelezen zinnen laten vormen. Spreken is een onmiddelijk oordeel, maar het oordeel van schrijven blijft me veel te lang hangen. Het is een vermoeiend puzzelen geworden. Op zoek naar wat mentaal kan zingen. Bah, ik doe het niet graag. Dus ik stop.

Chloe synkineses

de afwas

Ik zou in je beenderige lichaam willen knijpen. je een laatste keer naakt zien. En dat wel honderden keren opnieuw. Ik wil je uren en uren niet kussen. Ik zou de moed willen hebben de wereld te verlaten en bij je in te trekken. Op een avond mijn tassen in de koffer laden en na jaren aanbellen. “Je mag me oneindig vaak bedriegen” zal als warme melk uit mijn mond druppelen. En ik zal hetzelfde doen. Ik zal je bedriegen met elke man, elke vrouw. Maar ik zal elke knoop in je organen er als een weefster handmatig uitprullen Ik zal zelfs van je moeder houden ik zal je kleren in een warme bloemensop steken en ophangen waar het net hard genoeg waait ik zal je kinderen baren, ze met mijn gewonde tepels voeden je afwas doe ik niet, dat gaat net te ver.

Chloe synkineses

sympathie proberen opwekken voor mijn buurman deel 1

1 Hij bonst de trap af. Er is maar 1 deur waar hij langs moet bij het naar buiten stappen vanuit zijn appartement dat meer wegheeft van een verbouwde zolder. En dat is de deur van het appartement dat er niet uitziet als een zolder. Het appartement dat hij zou gaan kopen, tot het voor zijn neus aan een jong koppel werd gegeven. Elke keer wanneer hij die oude gang doorboldert met zijn schoenen met overduidelijk stalen tip kan hij niet anders dan de lichte druk in zijn hoofd aanvaarden die hij krijgt bij de gedachten dat die jonkies het appartement kregen dat hij zo graag had gewild. Hij had tenminste levens-ervaring. Hij had tenminste gewerkt. Hij was tenminste door het aanzicht zijn spaarboekje al meerdere keren tot een klein bolletje geslagen en kon nu eindelijk zijn centen gebruiken voor een appartement op de tweede verdieping. Met plafonds gevuld met houten latjes, grijs en gele verf op de muren, een ooit rijkelijk natuurstenen vloer waarvan elke tegel nu op zin minst één barst bezat. Hij overtuigde zichzelf van zijn kunnen om zo’n - laten we eerlijk zijn- krot om te toveren tot een paleis dat hij kon gaan verhuren en goed zijn kost mee zou gaan verdienen. En dat allemaal middenin een dorp in Limburg. Maar dat idee was buiten zijn twee linkerhanden gerekend, die meerdere keren de leiding doorslepen, terecht kwamen tussen enorme planken, de lijsten er met de deuren mee uit trokken en tot slot nooit geleerd hadden hoe ze moesten poetsen. Zo werd hij slachtoffer van zijn eigen toedoen, en dus ook van zijn onderburen, die zonder veel moeite hun nieuwe thuis met warmte gevuld kregen. Zo vloekte en boorde hij een tijdje door. Ondertussen was de linkerzijde van het gebouw verhuurd aan een ander jong gezin met twee kleine kinderen. Hij had vanaf dag één al door dat dat een probleem ging worden, die twee schreeuwende zwijntjes. Moest hij die opgevoed hebben, zouden die schepsels wel weten hoe ze hun decibels wat konden verlagen. Maar dat was nu dus overduidelijk niet het geval. Hij troostte zichzelf met het feit dat hij van de aanwezigheid van zijn onderburen, en vooral van hun twee katten, nog het meest afzag. Die beestjes had hij nooit gehoord of gezien, maar het idee alleen al deed een zure walm van kattenbak van zijn hersenen naar zijn neus zakken. Hij had ooit zelf katten gehad, en er zo goed voor gezorgd dat de geur van hun kattenbak onverdraagbaar werd. Een dierenvriend noemt hij zichzelf.

Chloe synkineses

de hemel is vermoeiend

Was er vandaag maar een extra knopje in de lift, dat me rechtstreeks naar beneden zou sturen, naar de vuurmeren van de hel. Dan kon ik afzien zonder schaamte, zonder mentaal productief te moeten zijn, mezelf op te moeten peppen. Mijn moment in de hel. Een oranje oplichtende kelder waar mijn ego mag opborrelen, opzwellen, uitrekken tot zijn maximale grote, om dan wellicht verbrand te worden door de warme vlammen. In de hemel leven is vermoeiend als je slechtgezind bent opgestaan.

Chloe synkineses

banaansjamaan

mijn ogen druppelen toe als warme honing op mijn rug spikkelt het koud koorts of vermoeidheid of beide wie mag er hier nog leven? Wie is hier nog toegestaan in je gestolen tent, joert? Enkel diegene wiens derde oog open geexplodeerd is in de nieuwe dimensie van de liefde? Enkel wie cacao diens moeder noemt, wie "rich dad, poor dad" binnenslokt als warme, zachte soep? Witte sjamaan, man die met zijn zandvoeten in zijn mannelijkheid staat, mag ik hier bestaan? Mag ik bestaan, niet in het wit gekleed, niet versierd met veren die eigenlijk niet van mij zijn. Ik oordeel wel eens. Heb ik dan wel het recht, om uw thee met aarde-smaak en stukken paddenstoel achterover te slaan en te duiken in de diepste waters binnen mezelf? neemt u mij mee, in uw begeleide reis? Waar jij me wanneer ik uw tent uitstap voor dood achterlaat omdat dat is hoe ons universum het bedoelt. Daar leer ik het meest van. Ik stap en stap en stap en spurt me uit mijn slachtofferrol zoals jij dat noemt, om er onmiddelijk terug in gekatapulteert te worden. Shit. De 20 jaar jongere soulmate van meneer sjamaan draagt een witte broek en string. Ik wil het niet oordelen, want ik ben vrouw, feminist, en vredebewaarder in wording, maar ik denk aan hoe snel mijn wit ondergoed rood doorbloed zou zijn en zelfs na het wassen de achtergebleven vlekken zou dragen. Het doet dan nog pijn dat ik nooit zal bestaan in hun dimensie van constante groei, ontwaking en inzicht. Vandaag ben ik opgelucht niet te bestaan in hun dimensie van cultuurdieven, onophoudelijke competitie en geveinsde acceptatie. Ik word wakker en ik besta. Ik huil en het mag. Ik ontmoet god niet elk moment, en maar goed ook.

Chloe synkineses

pantoum over de biergeest

Ik en de geest Ik sta als een mier in een blikje Duvel Ik zie de blinkende wanden en het laatste restje wat blijkbaar voor de helft uit speeksel bestaat ik ga vergaderen met de geest van het bier Ik sta als een mier in een blikje Duvel en eigenlijk wil ik hier niet zijn, de geur wurgt me ik ga vergaderen met de geest van het bier Ik besef dat hij er ook niets aan kan doen en dat ik met de verkeerde aan het vergaderen ben en eigenlijk wil ik hier niet zijn, de geur wurgt me Ik ril, van de spanning in plaats van de kou Ik besef dat hij er ook niets aan kan doen en dat ik met de verkeerde aan het vergaderen ben mijn afspraak met de biergeest is tijdverspilling Ik ril, van de spanning in plaats van de kou het voelt allemaal als een vergissing, een domme fout mijn afspraak met de biergeest is tijdverspilling Ik verstuur bijna een sms'je naar mijn vader om in de plaats met hem te vergaderen het voelt allemaal als een vergissing, een domme fout Ik zie de blinkende wanden en het laatste restje wat blijkbaar voor de helft uit speeksel bestaat Ik verstuur bijna een sms'je naar mijn vader om in de plaats met hem te vergaderen Ik en de geest

Chloe synkineses