de jutte acrobate

Gebruikersnaam de jutte acrobate

Proza Poëzie Toneelteksten Text on stage

Opleiding

Leraar

Publicaties

@degazet@uniederzorgelozenkortrijk

@dezorgelozenkrant@uniederzorgelozenkortrijk

@doorkalebomenbladeren@poemtatapoëziewedstrijd2023

@28stepoëzieprijsboontje

Prijzen

Winnend gedicht 'Zorgen' voor poëziewedstrijd Nieuwe Vaart Gent 2023

Varia

Stichtend lid van Uit de Pen (UDP), schrijfclub Kortrijk-Roeselare (sinds 2021)

Auteur van het prentenboek Duveltje Dok en de hemel (2019)

Teksten

Vertel me

Hoe deed je het? Zwervend, de hoop gewurgdde kuilen vol gekke raapselsde naden van eindeloze rafels? Of, wellicht, wellichtnaar de deugd, het water op de lippenhet woord van het scharlakende draad van het vreemdgaande rood. Nestelde je je in de korrels van het gevleugelde graanin de oren het gefluister van saffiaanleer? Wie zag je in de meute? Het woord van stof ging strompelende zoveelste boekenruggen vielenen cirkels van het zoete strooisel werden je ketens op het veld het bestoven droog zaadje enkels in een misvatte leegte. Vertel me hoe wreed je masker washoe ruw de aardebrokken. Vertel me over je raapselswie vergeten deed je struik. Ik wil elke dag je nieuwe aarde bevloeien.

de jutte acrobate

Wat beroerde dan

Dicht bij de grond balkt de mesthoopiets hogerop in het purper de verstrikte mondde meststeken in de weke romp dralend nog. Langs de greppels bonken de zware bordurenhouden de resten tegen het licht. De straatlantaarn knikt -mag ik even kritisch belichten? Toeters noch bellen schrikken lijven terugde hoop roddels worden de messende stapel teleurstellingen het purper. Al wat leeft bloeit ooitsoms dicht bij de grondsoms in hogere sferen. Wat beroerde dan werkelijk? - Het tarmac antwoordt -toen de grond even niet keekstak de verzoening de straat over voorover gebogen tegen je licht inde adem gloeiend als een pook. -

de jutte acrobate

4186

Het kon ook zonder morren de wind die door de hoge bomen speelde was deelbaar de takken robuust genoeg in de versnelling de drank het witte schuim van verveling als werd vooraf gezocht naar de wolf in het kegelspel. De avond verbond. Er kon teruggekeerd. Het kon ook zonder morren het vers kwam niet op de eerste bladzijde de zinnen wilden vergoten het bloed van een erg zoete veeg plakte aan de tanden van hen die verachtten als werd vooraf gezocht naar de luis in de stam. De bundel verslond. Er kon teruggekeerd. Het kon ook zonder morren twee bladzijden regen en vier druppels op het kegelbord het schuim op de versnelde monden de planken robuust genoeg de wolvenbeet in de deelbare vloeken als werd vooraf gezocht naar de stoppels in de witte haard. De luis bestond. Er kon teruggekeerd.

de jutte acrobate

Veel te veel

Ik keek dan niet wegal eiste het van me opde door korsten grimmige vlekkende rode draad, soms veel te veel het stof voor bibberende benende roep benauwde de glimphet kleine stuk schurende weefselde kloppende hamer, soms veel te veel waarom het masker te dragenal keek ik dan niet weghet eiste van me ophet deed struikelen, soms veel te veel.

de jutte acrobate

Mag het even sneller gaan?

Ik ben de stagnatie beude fascinatie wil voorbij de grenzende neus in de ongeremde zakkenschrapen de pluizen van de wol. De Spartaan in me weethet is de juiste tijd. Ik wil me verdiepen in de gepaste boekenzoeken waar het sneller kanhoe de worm het hout nog vindthoe de vlaag nog de passende winden. De Balder in me weethet is de juiste tijd. Maar traag en als vergeten brandt het vuurde vlam heeft de neusgaten wijdhet hout slaat hoog opeenzaam luidt de kras. De zondeval raakt daar voorbij zo goed als in de tijd verloren. Ik kijk en ik kwijn wegik aarzel en ik blijf weer staande pluizen in de zakkende wormen in het hart. De Raaf in me weethet is de juiste tijd.

de jutte acrobate

Legendarisch

Legendarisch Het punt houdt in de greeppulkt het vilt van toverhoeden. Waar de tijd telten de kleur van de vezels verastvandaag al wordt begraven. Het ongelofelijke verhaal nu wachtop de uitgemolken woordende deernis kent de roeden. De blikken staven zullen toverende vermetele koppen rollen wegin het grijs mee, de dagvaart. Het begin van het gesjoemel zweltin de fruitmand nooit het korenvoor de ingevallen wangenhet verschrompelde vel. Niets wreekt een sinaasappelals ligt de schil te vroeg te grabbel. Eens het punt zich vergrijptbeslist de tijd de kleur van de woorden. Een droef verhaal kan legendarischof verliest een andere waarheid. Als vandaag al wordt begravenschreeuwt geen lijf zonder kopde ondergestopte uren terug.

de jutte acrobate

Haast

Ik laat dit gedicht even aan de haastige lezers over.Ze jagen zichzelf gaarne naar de overkant waar het winddronken water de tuin schoffelt.De gouden appelschat loopt hen daar voorbij. Het zoets van de nectar opvangen is, als het tergen van een robijnzelfs dromerig klinkt het, alsof de oude beuk zich verplaatst. Het kladderende getuit van de dichter laat zich niet behaasten.Het hoogste goed van het denkpatroon verdient geen tegenwerking het theewater borrelt opde wijsheid kookt vanbinnen. Het hoogtepunt mag daar het dieptepunt genoemdde nare overvloed het kletsende tekort. Ik laat daarom de ogen rusten. In de verten bestaat geen hysterie.De monden vallen er nog open, ook, voor wat tuiten wil daar groeien de bundels in de beukendaar is er geen haast.

de jutte acrobate

Strak voorwaarts

Ik kon niet meer terug, enkel strak voorwaartsde omgekeerde wereld leek het. Al leefde ik een visioen of een onderdeel van een ritueelde wind keerde toch en ik kon niet meer terug. Ik worstelde de waarheid overhoopstond oog in oog met de bakovendraaide aan knoppen, drukte de vingers verrot. Ik kon gewoon zijn, als ik was waar ik wasmaar een dappere aasde op uitgebreidere uitrustingenals voor opkomende ceremonies en een oorlogshemd aantrok ik.De berenklauwen duwden me tot het jachtveldde tooi van adelaarsveren me in een heldenrol. Maar de bakoven wilde ook watbleek voor een eeuwige plundertocht vertrokken. Naar de knoppen - schertste ik nog - geen ritueel keerde omrestte enkel een wereld van dappere schijven koekendeegoog in oog met de verrotte waarheid. De berenklauwen duwden strak voorwaarts naar de eeuwige jachtvelden - aasde ik nog.De helden riep ik niet meer terug.

de jutte acrobate

Zeg me waarom

de pook van de dichter zalftvindt de verwonde lijven. Het mag in kinderschoenenzolang de maat maar klopthet meer ijs breekt. Het woord draagthet woord geeft. Is het tot waar de keel stropttot waar het sop de knieën raakt? De waarheid kruipt op de tafelwil de brok uit de panraakt daar de snaar soms als blonken helle ogensoms als zong een lied. Daar verliest de sleutel de stookspuugt uit de tafelresten blaast de adem van een kindals pookt het op, de woorden. Zeg me waarom de waarheid kruiptde snaar de tafel ophet kind aanschuifthet gloeien zoekt het sop. Waar de dichter de krassen vindtmag de pook heet als koel. Zolang een tafel vier poten draagtzal er de pan rustende brokken zijn, het kind, de fascinatie.

de jutte acrobate

Een enkeling

Het begon miezerig. Een merkwaardig figuur scheurde langs de wegen drie kraaien gorgelden een wolkeloze dagterwijl rook ik aan rozen. Op dit ontiegelijk vroeg uurleek elk geluid een donderslag wapperende vlaggenkletterende ketels. Wou de zonderling dondertje spelende straatstenen intimiderenof regendansen voor het zand in mijn slaapogen? De middelvinger wekte mijn walging.Ik flakkerde op. Als een opgejaagde vos vergat ik de brievenbusik stampte richting voordeur. Het huis blonk in het witde onschuld in de ramen. Wanhopige formules bezwoeren afgezopen figurenvervuilden verveelde kragen. In witte boorden wemelde het wereldleedlaveloos bezegeld, onstopbaar voor een enkeling als ik.Het begon miezerig. Op dit ontiegelijke vroeg uurwapperende vlaggeneen opgejaagde vos. Kletterende ketels wemelden, een enkeling als ik.

de jutte acrobate

Een enkeling

Het begon miezerig. Een merkwaardig figuur scheurde langs de wegen drie kraaien gorgelden een wolkeloze dagterwijl rook ik aan rozen. Op dit ontiegelijk vroeg uurleek elk geluid een donderslag wapperende vlaggenkletterende ketels. Wou de zonderling dondertje spelende straatstenen intimiderenof regendansen voor het zand in mijn slaapogen? De middelvinger wekte mijn walging.Ik flakkerde op. Als een opgejaagde vos vergat ik de brievenbusik stampte richting voordeur. Het huis blonk in het witde onschuld in de ramen. Wanhopige formules bezwoeren afgezopen figurenvervuilden verveelde kragen. In witte boorden wemelde het wereldleedlaveloos bezegeld, onstopbaar voor een enkeling als ik.Het begon miezerig. Op dit ontiegelijke vroeg uurwapperende vlaggeneen opgejaagde vos. Kletterende ketels wemelden, een enkeling als ik.

de jutte acrobate

Het doorgeefboek

De juiste deur vind ik niethet zijn er teveelde ene gaapt, de ander is log.Ik sluit de ogen en zucht. Waarom zou ik nog kijken? Voorbij kale bomen hangt niet elk loofknipogen verleidende zon en haar bloemenhet blinkende vel wil terug in de pot geen deur durft nog blankrauw te bijten in mijn fruit. Mijn vruchten geuren naar mythen en kunstsoms blozen zesoms trekken ze wit. Ik blader door de olifant in de kamereen glimlach uit het Oostenik zoen tot ik spintoen dra. ALS troostsporen schaduwen lezenblauwzieke spiegels aan de wandben ik de boetemonnik alles wat mannen van vrouwen begrijpende schilder, de duif en de dingennoord en zuid. Zijn gedichten besmettelijk?Deuren dan onvindbaar? Er was mij niets gevraagd45 graden, doorgeefboek. Naast borden, glazen en bestekkan ook ik dragenen 40 dagen vasten durven dromeneen handvol belegen kaasgeen grijze muis. Wie durft, mag me blank.

de jutte acrobate

In de wolken

Ik moest de hele berg nog opdan pas bereikte ik de wolken. In hun wieken wilde ik schietenhet water verdrijvenhet gemeur van de windbloem.De cesuur wachtte me op. Op hun dek wilde ik verhapstukkenhet hoge woordhet breken voor het stoffelijke overschot.In witter dan wit zag ik erkenning. Waar ik bleef hangenwerden mijn armen hun loodmijn benen hun rollende teerlingen.Het spel kende geen pardon. De metronoom stookte de tweedrachtde cesuur kwam onder druk. Ik dacht aan oude spokeneen gemene muur, een twijnderij.De windbloem wou eeuwig stinken. In de verte ontwarde ik een stadtussen het puin de mantel der liefdede hand die naar me reikte. Uit het schuim en de as herrees het beeldwaarvoor ik de berg opliep.De boom treurde niet totterdood. Dus brak ik in de wolken.De schaduw las ik nog net.

de jutte acrobate

Wijk dan niet

Wie dan wiegt niet zijn leed zijn gekreukte pech zijn leeglopende leven? In de verwrongen woordenzuil verkrampt de noodzaak tot verdoken garens de schimmelgeur raast door de roosters van pijn. Het lijf roest nooit. De slag van het veld dwingt voort duwt het hoofd neer wil het hart doen ploffen tot waar stopt elk bereik. De zuil vloert uit tot de damp de oren verlaat danst nevel in versleten ogen. Wijk dan niet wijk dan niet. Wieg dan je leven weer vol. In de dampende soep vind je de letters. Klop die op tot kraken je vingers. Leer hoe weerbarstig je bent hoe drijvende letters kleven. Waar de pech het effen laken kreukt de noodzaak je emmer vol dweilt klampt het leven je verdoken terug tot nieuwe zoete zwavelstokken. Word gewaar je bereikte geur wieg je dan weer vol licht. Het lijf roest nooit.

de jutte acrobate

Het bedbeeld

De lengtes mogen langde buiken breedde kemels ingezien. Het potlood mag paraatde slijper op scherphet nachtdoek bepaald. Dan lepeltje, lepeltjeonze handen landenschetsen een richtinghet beeld van een snelweg. Even ritsen nogdaar op het einde mag hetbotsen.

de jutte acrobate

Weideblos

Je warme handalles op tempo. De brokkelige plek geeft mee.Het rechthoek draagt je maat de sidderende mijne. Op het weerbarstige vloerkleedbeukt ons duistere verbond het veenbeskleurige katoende meidoornrode stippen de frivole klosjes. Je schepping glimtvouwt me dichtschept onze bewaarplek. Alles doorgegeven zonder een woordalsof morgen niet bestaat.

de jutte acrobate

De regel van drie

Morgen oefenen we opnieuwals de zee verdwenen isde cijfers geduldig gewassenscherpe golven het brein herwonnenhet heldere zicht de bodem. Niet op dit momentniet ommeziennu de keel zich schrapen wilde tong gemolkende weg benauwt. Op het einde verdooft de teekwordt razernij een hagelregenvertragen eender welke zinnen. De olifant zwerft dangeen kamer kan bewegengeen aap vinden de ivoren toren. Morgen oefenen we opnieuwals mijn glas leeg isen het jouwe weer volals de zee wegblijft.

de jutte acrobate

Voor hen

Laat ons door kale stengels pulken naar bloemen uit onze verloren hoeden.Laat ons onze ransels verstrengelen als wordt proviand ruiker en wij, van eenzelfde boeket. Laat ons boeken vullen met onze lijvenonze lakens van punten en komma's ontdoen.Laat ons beseffen dat er geen einde is, aan onze vragen. Laat ons tuimelen in verse geschiedeniskruisen noch grafstenen bekledenaarde woelen voor onze einders. Laat ons weten dat we wisten, voor we wisten.Laat ons beseffen dat niets, niets is dat liefde niet grijpen, maar weten is. Laat ons delen in weten en vazen met bloei vullen.

de jutte acrobate

En daar

draaide zich om de bladzijde. Het papier ritselde zachtalsof het wist het waaromde neergevallen bijlhet vermalen denken. Matten uitkloppen konwaar en wanneer een mens het wilde. De timing nam geen tijdgeen tijd tot overweging.De mens klopte gewoon vierkant binnen. Waar het stof vandaan kwamwist enkel god en zijn gezanten.Waar het stof straks neervielwist enkel god en zijn gezanten. Was de schepping nog gewillig? Het blad draaide zich vierkant omritselde en bonkte binnen. Voor het nagesprek bedankte god.Het bleek niet de juiste timing. draaide zich om de bladzijde Het papier ritselde zachtalsof het wist het waaromde neergevallen bijlhet vermalen denken. Matten uitkloppen konwaar en wanneer een mens het wilde. De timing nam geen tijdgeen tijd tot overweging.De mens klopte gewoon vierkant binnen. Waar het stof vandaan kwamwist enkel god en zijn gezanten.Waar het stof straks neervielwist enkel god en zijn gezanten. Was de schepping nog gewillig? Het blad draaide zich vierkant omritselde en bonkte binnen. Voor het nagesprek bedankte god.Het bleek niet de juiste timing.

de jutte acrobate

Ondoordringbaar

Water wou ik er niet bij de wijn Er was teveel geneugte vers vlees op de plank en dat dunne plakje kaas alles van een allerhoogste kwaliteit en kostuums puik getorst en gepeperde, elitaire gesprekken en gezouten, gecultiveerde creaturen. Blikken over meer getijden troonden water werd er wijn vloeide als uit bodemloze kruiken. In weelde hing een muur van uitgespuugde stenen en stof er sprak strak en onwankelbaar niet mijn geschriften pasten niet mijn woorden werden gehoord. Stof werd ik er hun bodem mijn wakkere muur hun wijn mijn wilde zijn. Tot daar brak mijn glas. Het vloerde me het troonde neer mijn zet. Vers vlees op de plank werd ik dat verse, dunne plakje ik getorst tot ondoordringbaar.

de jutte acrobate